หม่าไห่เจียงตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ
เขายังฉลาดอยู่หรอก หันหลังหนีทันที
แต่ต่อหน้าพลังที่เด็ดขาดแบบนี้ เขาจะหนีรอดไปได้อย่างไร?
เพิ่งจะหันหลัง ก็พบว่าตัวเองถูกพลังสยองขวัญคุมขังเอาไว้แล้ว
อู๋ไป๋หัวเราะเย็น ๆ "ฉันบอกไว้แล้วว่า จะไม่ปล่อยให้เหลือแม้แต่หมาไก่ของตระกูลหม่า ให้แห้งเป็นผง"
"อู๋ไป๋ ปล่อยฉันไปเถอะ ปล่อยฉันไป..."
"ฉันชอบหน้าท่านี้ของแกก่อนหน้านี่มากกว่า ที่ทำตัวโอหังอวดดีไง"
อู๋ไป๋หัวเราะเยาะหนึ่งครั้ง นิ้วทั้งห้าบีบกระชับอย่างรวดเร็ว
"ปัง!"
หม่าไห่เจียงไม่ทันได้แม้แต่จะกรีดร้อง กลายเป็นหมอกเลือดจ้างจายไปทั้งตัว
ทั้งเมืองด้านใต้แทบถูกทำลายจนราบเป็นหน้ากลอง
พื้นดินไหม้เกรียมดำงำ รอยแยกและหลุมบ่อเต็มไปทั่ว
อู๋ไป๋ส่งเสียงฮึดในลำคอ พาซีเหมินหยุนอี้หายวับไปจากกลางอากาศ
——เมืองด้านตะวันตก ศาลเจ้าเซียนหวาง
อู๋ไป๋พาซีเหมินหยุนอี้ปรากฏตัวอยู่ข้างหลังชิงหลวนกับเสิ่นเทียนจวินทันที
ทั้งสองตกใจโหดงวด
พลังอันแข็งแกร่งที่แผ่ออกมาจากร่างอู๋ไป๋ในตอนนี้ ทรงพลังจนน่าขนลุก
อู๋ไป๋รื่นรมย์ใจเป็นที่สุด พลังฝีมือในตอนนี้ทำให้เขาใจเต้นไม่หยุด
ฆ่าผู้เข้าถึงขั้นจินเซียนก็เหมือนบี้มดตาย
"เฮ้! ฉันหูฮานซานกลับมาแล้วนะเฟ้ย!"
ซีเหมินหยุนอี้แขนหักสองข้าง ยกมือโบกไม่ได้ ก็แค่ขยับตาให้เสี่ยวชิง
จากนั้นหันไปมองเสิ่นเทียนจวิน "สาวสวยนี่เป็นใครเหรอ?"
"สวัสดีค่ะ ฉันชื่อเสิ่นเทียนจวิน"
"สวัสดี ฉันคือลูกที่ฟ้าเลือก ซีเหมินอวิ๋นอี้"
เสิ่นเทียนจวิน: "......"
"ชื่อนายยาวจังเลยนะ"
เสี่ยวชิงมองไปที่เธอ "ชอบชื่อสั้น ๆ สินะ งั้นเรียกนายว่าใหญ่โง่ก็ได้"
เสิ่นเทียนจวินรู้สึกอึดอัดสุด ๆ รู้สึกว่าประโยคนี้มันแปลก ๆ อะไรคือเธอชอบแบบสั้น?
"เสี่ยวชิง มีความหน่วยนะแก! หลอกสาวสวยมาจากไหนเนี่ย?"
เสี่ยวชิงทำหน้าเฉย ๆ ชี้มาที่อู๋ไป๋
ซีเหมินหยุนอี้หันไปมองอู๋ไป๋ "......โว้ย! ล่าวเฒ่า เวลาผ่านไปไม่นานเลยนะ นายจะทรยศคุณหนูหลินขนาดนั้นเลยเหรอ?"
อู๋ไป๋มุมปากกระตุกไปมา "พวกเขาทำไมไม่ตัดลิ้นแกทิ้งล่ะ?"
เสี่ยวชิงเดินมาหา จิ้มซีเหมินหยุนอี้เบา ๆ "ทำไมถึงเจ๊งขนาดนี้?"
"......โว้ย! ไม่ต้องพูดถึงเลย อธิบายยากเว้ย"