“นายอยากรู้อะไร”
อู๋ไป๋ถอดหายใจยาว แล้วพูดว่า “ไป๋เสี่ยวจวี๋มันเรื่องยังไงกันแท้ ๆ”
“อย่าเอ่ยถึงมันให้ฉันได้ยิน”
เสียงของฉางคงเปลี่ยนเป็นเสียงแหลมคมทันที
ดวงตาของอู๋ไป๋แฝงประกาย “ขอเดาดูนะ ไป่เสี่ยวจวี๋น่าจะเป็นร่างแยกอีกหนึ่งของนาย เพียงแต่มันหลุดพ้นการควบคุมของนายไป ใช่ไหม”
“ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าเอ่ยถึงมัน! ถ้าไม่ใช่เพราะมัน นายจะกลับเข้าสู่เส้นทางการบำเพ็ญได้อย่างไร!”
อู๋ไป๋รู้สึกตกใจขึ้นมาในใจ “นายพูดแบบนั้นหมายความว่ายังไง”
“อู๋ไป๋ นายคิดจริง ๆ เหรอว่าตัวเองโชคดีขนาดนั้น ตายไปแล้ววิญญาณจะข้ามผ่านมาที่ทวีปอู่จี๋ได้เฉย ๆ”
อู๋ไป๋ตกตะลึงงัน เรื่องนี้รู้กันเพียงไม่กี่คน แม้แต่เสี่ยวชิงกับซีเหมินอวิ๋นอี้ยังไม่รู้เลย
“ฉางคง ถ้านายอยากฆ่าฉัน ก็บอกความจริงมาให้ครบ ไม่งั้นแม้ฉันจะตาย ฉันก็จะทำให้นายต้องจ่ายราคาอย่างสาหัส”
เสียงของฉางคงแหลมคมขึ้น “อู๋ไป๋ ที่นายมีวันนี้ได้ ต้องขอบคุณไป๋เสี่ยวจวี๋ตัวดี ๆ นั่นแหละ ไม่งั้นนายก็เหมือนพวกไพร่พื้นๆ นั่นแหละ ต้องดิ้นรนต่อสู้อยู่ในก้นบึ้งสุด”
แววตาของอู๋ไป๋เย็นเยียบลง “ดูท่านายคงไม่คิดจะให้ฉันตายอย่างรู้เรื่องสินะ”
“ถ้างั้น ฉันก็มีแต่เปลี่ยนวิธีถามนายใหม่”
ฉางคงหัวเราะเย็น “ไง นายยังจะต่อต้านอีกเหรอ”
“ร่างวิญญาณอย่างนายแข็งแกร่งจริง ด้วยญาณตอนนี้ของฉันก็จัดการไม่ได้จริง แต่นายคิดว่าตัวเองชนะขาดแล้วงั้นเหรอ”
ฉางคงหัวเราะคิกคัก เสียงหัวเราะเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและเจ้าเล่ห์