อู๋ไป๋ผงกศีรษะเล็กน้อย กล่าวว่า "เจ้าสำนักวางใจ ข้าจะช่วยผู้อาวุโสสี่ออกมาให้ได้"
"ว่าแต่ ทางกองพลปราบกบฏจะเอายังไงต่อ"
เยว่ซูเซียวกล่าว "ข้าจะแจ้งทางกองพลปราบกบฏเอง"
"ตกลง"
พูดคุยกับเยว่ซูเซียวไม่กี่ประโยคก็วางสาย
"พวกสุนัขชั่วจากหออสูรทมิฬนี่ สักวันต้องกวาดล้างพวกมันให้สิ้นซาก"
เยว่เจิ้งหยางโกรธจนหน้าซีดเผือด อดสบถแช่งไม่ได้
"ตอนนี้ด่าก็ไร้ประโยชน์ เรื่องเร่งด่วนคือช่วยผู้อาวุโสสี่ออกมาก่อน พวกเจ้าไปเถอะ ข้าจะไปพบหลินไป๋ ต่อรองเรื่องการแลกเปลี่ยน"
"อู๋ไป๋ ระวังตัวด้วย!"
อู๋ไป๋พยักหน้า หันหลังเดินจากไป
จากร้านเหล้าเก่า อู๋ไป๋มาถึงโรงน้ำชาอวิ๋นอี้
"ท่านเฉิน ข้าพบกับอู๋ไป๋มาแล้ว"
เฉินเยวียนถามอย่างร้อนใจ "คุยกันเป็นไงบ้าง"
"อย่างที่ข้าคาด พอรู้ว่าผู้อาวุโสสี่ของพวกมันอยู่ในมือเรา ก็ตกลงแลกเปลี่ยนทันที"
เฉินเยวียนแววตาเป็นประกาย "สมุนไพรชั้นยอดสามร้อยต้น"
อู๋ไป๋พยักหน้า
"พวกมันตกลงง่ายอย่างนี้ ข้าว่าสามร้อยต้นน้อยไป ควรเรียกให้มากกว่านี้ เราสองคนทำงานเหนื่อยก็ต้องได้ค่าตอบแทนบ้างสิ"
เฉินเยวียนพูดด้วยแววตาโลภไม่ปิดบัง
อู๋ไป๋อดหัวเราะหยันในใจไม่ได้ ไอ้คนโลภมากนี่ ไม่รู้จักเหรอว่าหัวใจคนไม่รู้จักพอเหมือนงูเขมือบช้าง
"ท่านเฉิน นี่คือเมืองจิ้นเจียง วังสี่เทพกับวังมังกรอัคคีมีผู้แข็งแกร่งมากมาย สามร้อยต้นก็ไม่น้อยแล้ว เราจับผู้อาวุโสสี่ของพวกมันมา อู๋ไป๋คงเก็บกดไฟโกรธอยู่ล่ะ"