ฤดูหนาวมาเยือน ดอกเหมยบานสะพรั่ง
มองออกไปทั่วทั้งหุบเขาเหมยฮวา กลิ่นเหมยหอมฟุ้งอบอวลไปด้วยดอกเหมย
ที่นี่ราวกับสวรรค์บนโลกมนุษย์
ส่วนลึกของหุบเขาเหมยฮวาคืออีกโลกหนึ่ง
ที่นี่หมอกพิษปกคลุม อึมครึม เต็มไปด้วยหล่มโคลนและบึงน้ำ กลิ่นเน่าเหม็นคลุ้งอยู่ในอากาศ
เจียงอิ้งเยว่เคยคิดไว้เนิ่นนานแล้วว่า หากหุบเขาเหมยฮวามีภัยร้าย ส่วนลึกสุดของหุบเขาคือสถานที่หลบภัยที่ดีที่สุด
ดังนั้นนางจึงใช้เวลาอยู่นาน ในที่สุดก็สำรวจพบเส้นทางหนึ่ง
บัดนี้ เส้นทางนี้ได้แสดงผลเต็มที่แล้ว
แต่นางคาดไม่ถึงคือ ยุคสมัยเปลี่ยนไปแล้ว
หล่มโคลนบึงน้ำพวกนี้ หมอกพิษและไอพิษ สามารถสกัดผู้ฝึกยุทธ์ที่อยู่ใต้ขั้นเทพซึ่งไม่สามารถลอยฟ้าได้ ทว่าสกัดผู้ฝึกยุทธ์ที่อยู่เหนือขั้นเทพไม่ได้
นางและศิษย์หุบเขาเหมยฮวาถูกขังอยู่บนทางเดินแคบเลียบไหล่เขา
ทางเดินนี้แนบชิดกำแพงเขา อีกด้านคือหน้าผาสูงร้อยเมตร
ไม่ต้องพูดถึงไอพิษและหมอกพิษเบื้องล่าง แค่ความสูงร้อยเมตร หากศิษย์หุบเขาเหมยฮวาตกลงไป ถึงไม่ตายก็บาดเจ็บสาหัส
กลางอากาศ เงาร่างยี่สิบกว่าร่างตั้งตระหง่านลอยอยู่ แววตาเต็มไปด้วยความยียวนมองดูพวกนาง
หน้าหลังของเส้นทางถูกปิดตายหมดแล้ว
พวกนางตกอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก นอกจากกระโดดลงจากหน้าผา
ศิษย์หุบเขาเหมยฮวาชักกระบี่ออกจากฝัก ข้อนิ้วมือซีดขาว
เจียงอิ้งเยว่แววตาเย็นเยียบ
นางหยิบกุญแจหินออกมาดอกหนึ่ง พลางเอ่ยเสียงกร้าวว่า "นี่คือกุญแจคลังสมบัติของหุบเขาเหมยฮวา ปล่อยพวกเราไป ของข้างในทั้งหมดเป็นของพวกเจ้า"
นางพยายามเจรจา
ผู้คนที่ยืนตระหง่านอยู่กลางอากาศพากันหัวเราะเยาะ
กู่เย่หมิง สวมอาภรณ์สีเหลืองอร่าม อายุสามสิบกว่า แค่นเสียงดูแคลน "โลกมนุษย์แร้นแค้น สู้กองขยะในแดนเซียนของเราไม่ได้ คลังสมบัติของพวกเจ้าไม่มีแรงดึงดูดแม้แต่น้อยสำหรับพวกเรา"
"แต่สาวงามมากมายเช่นนี้ ทำให้พวกเราสนใจยิ่งนัก"
หม่าลี่เหลียง หน้าแหลมแก้มตอบเหมือนลิง ทว่าพลังแข็งแกร่ง แสยะยิ้มลามก "เจ้าสำนัก อย่างนี้ดีกว่า คลังสมบัติของพวกเจ้าเราไม่เอา กำหนดหนึ่งเดือนเป็นข้อตกลง"