สายฟ้าตามธรรมชาติแม้จะรุนแรง แต่ด้วยร่างกายที่แข็งแกร่งของอู๋ไป๋แล้ว ไม่มีทางทำอะไรเขาได้เลย
ทว่าก็ยังรู้สึกถึงความปวดแสบปวดร้าวเป็นระลอก!
ขนตามร่างกายพาดชันไปทั่ว ตัวสั่นเหมือนคนตัวสะเทือน
หลังฝนฟ้าผ่านพ้น อู๋ไป๋สั่นเทิ้มทั้งตัว รีบโยนดาบในมือทิ้ง นวดแก้มที่แข็งกรอ ความอึดอัดในใจจะบรรยายยังไงก็คงยาก!
ฝนหลั่งลงมาไม่หยุด
อู๋ไป๋ยอมให้สายฝนชะล้างร่างตัวเองอย่างสภาพที่ยับเยิน!
ขณะนั้นเอง สายฟ้าสีเขียวพุ่งลงจากกลางอากาศ มุ่งตรงมาหาอู๋ไป๋
เสียงฟ้าร้องกึกก้อง อู๋ไป๋ไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย
จนกระทั่งรู้สึกแน่นที่เอว เขาถึงได้สติ
ก้มลงมอง เป็นกิ่งก้านอวบอิ่มชื้นฉ่ำนั่นเอง พันรัดเอวเขาราวกับงู
อู๋ไป๋สะดุ้งเฮือก พยายามสะบัดหลุด
แต่กิ่งก้านที่ดูอ่อนโยนนั้นกลับแข็งดั่งเหล็ก แม้ใช้พลังทั้งหมดก็ไม่อาจขยับมันได้แม้แต่นิดเดียว
กิ่งก้านเปล่งแสงเขียวนวลระยับ แต่พลังของมันน่าตกใจ ดึงเขาลอยขึ้นไปกลางอากาศทันที
อู๋ไป๋ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็รู้สึกตาพร่ามัว เมื่อลืมขึ้นมาทัศนียภาพรอบตัวเปลี่ยนไปสิ้นเชิง
เขามองรอบตัว พบว่าตัวเองอยู่ในสถานที่แปลกตา
ที่นี่เหมือนเป็นโลกอีกใบที่แยกออกมา
ขุนเขาต่อเนื่องไกลสุดสายตา ใหญ่โตอลังการ
แต่รอบด้านเงียบสนิทราวนิทรา โลกใบนี้ดูเหมือนไม่มีสรรพชีวิต
ทว่าพลังวิญญาณหนาแน่นน่าขนลุก แทบหนืดหนวกจนมองเห็นได้ด้วยตา
นี่ที่ไหน?
อู๋ไป๋ก้มลงมอง กิ่งก้านที่เอวหายไปแล้ว
แต่พอดีขณะนั้น มีบางอย่างจี้ที่หลังเขา