ซีเหมินอวิ๋นอี้สะบัดพัดพับดังฮั่ว เสียงหนึ่ง ตาหรี่ลง ใบหน้าเต็มไปด้วยแววชั่วร้ายมองถานจงหลิน พลางหัวเราะเย็นชา: "แกสั่งฉันทำอะไร?"
ถานจงหลินหน้าเฒ่าถมึงทึง เขาดังมานาน ไม่เคยมีใครกล้าอวดดีต่อหน้าเขาเช่นนี้
ระยะนี้โชคชะตาคงไม่เข้าข้าง พวกรุ่นหลังพวกนี้ใคร ๆ ก็ดูถูกเขาได้ เริ่มจากอู๋ไป๋ แล้วก็ไอ้คนสติไม่ดีไม่ทราบที่มาคนนี้
แต่เขาก็หวาดเกรงพลังและอิทธิพลของซีเหมินอวิ๋นอี้ จึงทำหน้าเฒ่าเย็นชาเอ่ยว่า: "ข้าแค่แนะนำ คนที่พัวพันกับอู๋ไป๋จะไม่มีจุดจบที่ดี"
"นี่คือคำแนะนำหรือคำขู่?"
"คำแนะนำ"
ซีเหมินอวิ๋นอี้หัวเราะเยาะอย่างดูถูก: "คุณชายน้อยอย่างข้าไม่รับคำแนะนำ แล้วก็ข้าบอกแล้วว่าไม่ใช่เพื่อนกับอู๋ไป๋ เจ้าสมองขาดหรือฟังภาษาคนไม่เข้าใจ?"
"เจ้าอย่าพูดมาก เอาหัวเจ้ามาให้ข้าเร็วเข้า นี่เจ้ารับปากข้าไว้ จะพูดแล้วไม่นับไม่ได้นะ"
ถานจงหลินหน้าเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า โกรธว่า: "ไร้สาระ เจ้าคิดว่าข้ากลัวเจ้าหรือ?"
"โอ๊ะ... เจ้านี่มันหมาแท้ ๆ พูดเหมือนตด รับปากจะช่วยข้า พริบตาเดียวก็กลับคำ"
ซีเหมินอวิ๋นอี้หันไปมองอูหย่งเซิงและพวกต่างเผ่า หัวเราะเย็น: "ข้าเอาหัวมัน ใครเห็นด้วย ใครคัดค้าน?"
อูหย่งเซิงหัวเราะเย็น: "ท่านก็อวดดีเกินไปแล้ว คิดว่าไม่มีพวกเราหรือ?"
"แบบนี้เจ้าก็คัดค้านสินะ?"