อีกาสามหัวเห็นว่ามือของซีเหมินอวิ้นอี้ขยับไม่ได้ คิดว่าเป็นโอกาสดีที่จะสังหารมัน ปีกทั้งสองกระพือบินโฉบเข้ามา ยื่นกรงเล็บอันน่าสะพรึงกลัวออกมา
“นายท่านระวัง!”
ลูกน้องของซีเหมินอวิ้นอี้ตกใจ รีบวิ่งเข้าปกป้องนาย
“ไปทำธุระพวกแกเถอะ ไม่ต้องห่วงข้า”
ซีเหมินอวิ้นอี้พูดพลาง พัดหยกในมือขวาโบกสะบัดกลางอากาศ เปลวเพลิงสีเขียวจำนวนมหาศาลพวยพุ่งออกมา ปกคลุมอีกาสามหัวที่โฉบเข้ามาโดยตรง
ทันใดนั้น เสียงร้องโหยหวนอันน่าสะพรึงกลัวก็ดังก้องท้องฟ้ายามราตรี
อีกาสามหัวดิ้นรนอย่างสุดชีวิตท่ามกลางเปลวไฟนรก ร้องครวญครางอย่างน่าเวทนา
ซีเหมินอวิ้นอี้หัวเราะเย็นชา “ข้ายังจะให้ไอ้นกโง่พวกนี้มารังแกข้าได้หรือ?”
พูดพลาง พัดหยกก็โบกสะบัดอีกครั้ง เปลวไฟนรกจำนวนมหาศาลพวยพุ่งออกมาอีก
เสียงร้องโหยหวนค่อยๆ เบาลง
อีกาสามหัวยังไม่ทันตกถึงพื้น ก็ถูกเปลวไฟนรกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน
ซีเหมินอวิ้นอี้ดูแคลนอย่างยิ่ง เยาะเย้ยว่า “ถ้าพวกแกฟื้นกลับมาได้อีก ข้าจะยอมแพ้”
จากนั้นก็ก้มหน้ามองไอสีดำที่ลามมาถึงแขนซ้าย แขนทั้งข้างก็ลุกโชนด้วยเปลวไฟนรก ไอสีดำที่แขนสลายไปอย่างรวดเร็ว แขนก็ฟื้นฟูเป็นปกติในไม่ช้า
“อะไรกัน อวดเบ่งไปได้”
ซีเหมินอวิ้นอี้เล็งไปที่อีกาดำตัวอื่นๆ อีก
อีกาดำตัวอื่นๆ ได้รู้ถึงความน่าสะพรึงของซีเหมินอวิ้นอี้แล้ว ไม่กล้าเผชิญหน้าตรงๆ กลับหันไปโจมตีคนอื่นแทน
“ไอ้นกโง่ รู้แต่ขี้คุย ไอ้อมตะอะไรนั่น มันเหมือนกระดาษชัดๆ”