อู๋ไป๋และมั่วเทียนเซี่ยงต่างทุ่มสุดกำลังในการโจมตีครั้งสุดท้าย
แพ้ชนะตัดสินในคราเดียว ชีวิตและความตายก็เช่นกัน
แต่มีสิ่งหนึ่งที่ต้องย้ำ อู๋ไป๋ทั้งร่างกาย กระดูก และเส้นลมปราณ ล้วนแกร่งกว่ามั่วเทียนเซี่ยงหลายเท่า
ร่างอสูรของมั่วเทียนเซี่ยงเหนือชั้นกว่าร่างกายของผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไปมาก แต่เมื่อเทียบกับอู๋ไป๋แล้วยังห่างชั้นกันมาก
ดังนั้น การโจมตีครั้งสุดท้ายนี้ อู๋ไป๋หมดเรี่ยวแรง บาดเจ็บสาหัส แต่ก็รอดตายมาได้
ส่วนมั่วเทียนเซี่ยง เส้นลมปราณขาดหมด อวัยวะภายในล้วนแหลกเหลว ไฟชีวิตริบหรี่ อยู่ในสภาพรอความตายเท่านั้น
"เฮ้ย อู๋ อย่างเทพเลย!" ซีเหมินอวิ๋นอี้ต่อยอกอู๋ไป๋ด้วยความตื่นเต้นดีใจ
พรวด! แม้หมัดนี้จะไม่หนัก แต่ด้วยสภาพร่างกายของอู๋ไป๋ตอนนี้รับไม่ไหว เลือดพุ่งออกจากปาก
"แกทำบ้าอะไร" ถังเป่าเอ๋อร์คำรามด้วยความโกรธ
ซีเหมินอวิ๋นอี้ก็อึ้งไปแล้ว "อู๋ ขอโทษ! ฉันไม่ได้ตั้งใจ"
อู๋ไป๋โบกมือ การได้ฆ่ามั่วเทียนเซี่ยงทำให้เขาตื่นเต้นมาก "ไม่เป็นไร ยังไงก็อ้วกออกไปตั้งเยอะแล้ว ขาดอีกคำคงไม่ตาย"
"พี่อู๋ไป๋ อย่าพูดเลย รีบรวบรวมพลังรักษาตัวเถอะ"
"พยุงข้าหน่อย"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ค่อยๆ พยุงอู๋ไป๋ขึ้น
"เย่อู๋จี๋"
เย่อู๋จี๋รีบก้าวเข้ามา
อู๋ไป๋กล่าว "ใกล้ได้เวลาแล้ว ปล่อยอีกาเสียงลม"
เย่อู๋จี๋ไม่รู้ว่าที่อู๋ไป๋พูดว่าใกล้ได้เวลาคืออะไร แต่อีกาเสียงลมเป็นสิ่งที่อู๋ไป๋เตรียมไว้นานแล้ว และเขายังให้ถุงกลอุบายอันหนึ่งกับเขาด้วย
"รับทราบ"
เย่อู๋จี๋ผูกถุงกลอุบายไว้กับขาอีกาเสียงลมแล้วปล่อยมันไป
อีกาเสียงลมทั้งสี่ตัวหายลับไปจากขอบฟ้าในชั่วพริบตา