ทั้งสามคนเดินผ่านพระราชวังออกมายังลานกว้างด้านนอก
ตรงนี้หมอกหนาม้วนตัวขดขัน รูปปั้นหินขนาดมหึมาที่แตกหักพังทรุดนับสิบยืนอยู่ในหมอก มองแล้วหายๆ ปรากฏๆ ราวกับสัตว์ร้ายน่าขนลุกทั้งหลาย
ดูท่าทางจะถูกทิ้งร้างมานานแสนนานแล้ว
เซี่ยวกวายบอกว่าเลยลานกว้างไปจะมีหุบเขาที่ปลูกของวิเศษหายากเต็มไปหมด อาจจะใช่หุบเขาต้องห้ามสวรรค์ก็ได้
"ระวังหน่อยนะ ที่นี่อับลมจนขนลุก อาจมีอะไรอันตรายซ่อนอยู่"
อู๋ไป๋กระซิบเตือน
ทั้งสามคนระมัดระวังเดินไปข้างหน้า
หัวของรูปปั้นหินขนาดยักษ์ก้อนหนึ่งขวางทางเอาไว้
"หัวใครวะ ทำไมมันขี้เหร่แบบนี้"
รูปปั้นนี้ดูไม่เหมือนมนุษย์ปกติสักนิด เพราะมันมีตาถึงสามดวง
ซีเหมินอวิ๋นอี้บ่นพึมพำ แล้วเตะหัวรูปปั้นหินที่หนักหลายร้อยกิโลกรัมลอยกระเด็นออกไป
"ระวัง!"
อู๋ไป๋สีหน้าเปลี่ยนทันที ชกหมัดกระแทกออกไป ปราณแท้จริงคลั่งไคล้ทั้งร่าง
"เบื้อง..."
เศษหินระเบิดกระจาย
หัวรูปปั้นหินที่โดนเตะกระเด็นไปนั้นกลับพุ่งย้อนมาเร็วราวสายฟ้า แต่ก็ถูกหมัดของอู๋ไป๋บดขยี้แตกเป็นผุยผง
"ใคร!"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ตะโกนลั่น
"ผู้ใดบุกรุกวังจักรพรรดิ ต้องตาย"
เสียงโกรธกริ้วดังขึ้น
"ฮือ..."
อุณหภูมิรอบด้านพุ่งสูงฉับพลัน ร้อนจนสามารถหลอมเหล็กกล้า หมอกหนาโดยรอบถูกเผาสลายจนหมดสิ้น
อู๋ไป๋ประสานมือกำเนตรยันต์ ปราณแท้จริงหลอมรวมกันเป็นกำแพงพลังปกป้องทั้งสามคน
"เบื้อง..."
เปลวเพลิงดำพุ่งเข้ามา ชนเข้ากับกำแพงพลังอย่างรุนแรง จนเกิดรอยร้าวขึ้นบนกำแพง
สีหน้าอู๋ไป๋เปลี่ยนไปเล็กน้อย พลังโจมตีแรงเหลือเกิน
"ตึง...ตึง...ตึง..."
ทันใดนั้นพื้นดินก็สั่นสะเทือนรุนแรง
เหมือนมีสัตว์ยักษ์บางอย่างกำลังเดินเข้ามา
เสียงสั่นสะเทือนดังเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ
ไม่ช้า สัตว์ยักษ์ตัวหนึ่งก็ปรากฏในสายตาของทุกคน
รูปร่างคล้ายม้า ศีรษะงอกเขาเดี่ยว ซี่โครงสองข้างมีปีก สูงราวหกถึงเจ็ดเมตร ความยาวลำตัวไม่ต่ำกว่าสิบกว่าเมตร ขนทั้งตัวดำสนิทราวกับน้ำหมึก ลายเปลวไฟกะพริบวาบตามร่าง และถูกห่อหุ้มด้วยเปลวเพลิงดำทั้งตัว
"อู๋ เจอะอะไรวะเนี่ย"
อู๋ไป๋ส่ายหน้า ตัวเองก็ไม่รู้เหมือนกัน จากรูปร่างดูเหมือนยูนิคอร์น แต่ยูนิคอร์นโดยทั่วไปมักขาวสะอาดไร้ที่ติ แถมนี่มันดำมิดเชียว