"รู้ไหมว่าใครส่งข้อความมา?"
หลินตั้นจวงส่ายหน้า "ฉันเช็กเบอร์นี้แล้ว ซื้อมาจากเน็ต เป็นเบอร์ปลอม ฝั่งนั้นปิดเครื่องตลอด ไม่รู้ว่าเป็นใคร"
อู๋ไป๋เลิกคิ้ว "แปลกแฮะ ใครกันนะ?"
"ฉันเองก็คิดไม่ออก คนนี้ช่วยฉัน แต่ไม่ยอมให้ฉันรู้ตัวตน คงมีเหตุผลจำเป็นที่เปิดเผยไม่ได้"
อู๋ไป๋ครุ่นคิด จะใช่ซ่างกวนอวี่เฟยไหม?
แต่ถ้าเป็นซ่างกวนอวี่เฟย เธอควรจะบอกเขาโดยตรง
ใครกัน?
อู๋ไป๋คิดเท่าไหร่ก็ไม่ตก
"ข่าวนี้แม่นยำไหม?"
หลินตั้นจวงกลอกตาใส่ "เจ้าตำหนักหออสูรทมิฬก็ไม่ได้โผล่มา ใครจะรู้ว่าจริงหรือเท็จ"
"แต่กันไว้ก่อนดีกว่า ท่านจ้าวกระบี่บอกว่าไม่ต้องสนใจ ปล่อยให้มันมา"
อู๋ไป๋หลุดขำ "บนโลกนี้คนที่ไม่เห็นเจ้าตำหนักหออสูรทมิฬอยู่ในสายตามีไม่มาก ไอ้เฒ่ามู่นับเป็นหนึ่งในนั้น"
"แน่นอน สิบปีก่อนท่านจ้าวกระบี่ก็สังหารเจ้าตำหนักสามคนของหออสูรทมิฬได้รวดเดียว ล่วงมาสิบปี ฝีมือยิ่งกว่าเก่า ย่อมไม่เห็นพวกมันอยู่ในสายตาอยู่แล้ว"
อู๋ไป๋กำลังจะพูด โทรศัพท์ก็สั่น
เขาหยิบขึ้นมาดู เป็นข้อความจากซ่างกวนอวี่เฟย: "ผู้อาวุโสหลิน สะดวกไหมคะ ขอคุยด้วย"
อู๋ไป๋เดินออกมา ขึ้นไปห้องตัวเองที่ชั้นบน โทรหาซ่างกวนอวี่เฟย
"ผู้อาวุโสหลิน ขอโทษนะคะที่รบกวนเวลาอยู่กับครอบครัว"
"ไม่เป็นไร"
ซ่างกวนอวี่เฟยมีเครือข่ายข่าวกรองในมือ ที่เขากลับมาโดยไม่ปิดบัง เธอรู้ก็เป็นเรื่องปกติ