จันทร์สีเงินดั่งจานหยก ดวงดาวเต็มฟ้า
อู๋ไป๋แอบย่องออกจากบ้าน ตั้งใจจะไปสักการะความงามที่บ้านข้างๆ
แต่พอออกจากประตูก็เห็นเงาร่างหนึ่งย่องๆ มาที่หน้าห้องของอาธีน่า
เงาร่างนี้ก็คือท่านเสี่ยซี้เหนียนไงล่ะ
อู๋ไป๋แอบดูอยู่หลังต้นไม้ รอให้อาธีน่าเตะซี้เหนียนอวิ๋นโยกออกมา
ซี้เหนียนอวิ๋นย่องไปเคาะประตู
ประตูเปิด
อู๋ไป๋เบิกตากว้าง อาธีน่าเปิดประตูให้ซี้เหนียนอวิ๋นซะงั้น
ซี้เหนียนอวิ๋นวูบเข้าไป ปิดประตู
ไม่นาน จากในห้องก็ได้ยินเสียงกระซิบกระซาบแผ่วเบา
โว้ย!
อู๋ไป๋งงไปพักใหญ่ สองคนนี้ปกติซ่อนเก่งจริงๆ แฮะ
ปกติอาธีน่าไม่เห็นแหนงหน่ายซี้เหนียนอวิ๋นขนาดนั้น ถึงขั้นที่ช่วงหนึ่งซี้เหนียนอวิ๋นแทบฟังคำว่า "ทั่วๆ ไป" ไม่ได้
อาธีน่านี่ ปากบอกทั่วๆ ไป แต่ร่างกายน่ะยอมรับจริงๆ นะเนี่ย
อู๋ไป๋หัวเราะคิกคัก พลางวูบข้ามกำแพงไป
บ้านของหลินตั้นจวงไม่มีองครักษ์ เห็นทีหล่อนจะรู้อยู่แล้วว่าคืนนี้เขาจะมา เลยถอนกำลังออกไปก่อนล่วงหน้า
อู๋ไป๋มาถึงหน้าห้องของหลินตั้นจวง ยื่นมือผลัก ประตูไม่ได้ลงกลอน
"ที่รัก ฉันมาแล้ว!"
อู๋ไป๋เข้าไปในห้องนอน รีบถอดเสื้อผ้าจนเกลี้ยง เปิดมุ้งขึ้นไปนอนบนเตียง
ไม่นาน เตียงก็เริ่มขยับเป็นจังหวะ
ขยับแบบนั้นตลอดคืน
...
...
เช้าวันรุ่งขึ้น
อู๋ไป๋ค่อยๆ กลับมายังบ้านของตัวเอง
ระหว่างกินข้าวเช้า อู๋ไป๋มองซี้เหนียนอวิ๋นที่สีหน้าชุ่มฉ่ำไปด้วยความสุข คนนี้ถึงกับหัวเราะคนเดียวเป็นระยะๆ คล้ายแมวที่ขโมยปลามากิน