หลินตั้นจวงตกใจ ถามว่า “ซีเหมินหยุนอี้เป็นอะไรไป?”
“ทะเลาะกับอาธีน่า ฉันคิดว่าเขากลับไปที่พักแล้ว พอไปหาก็ไม่เจอ ถามยามก็บอกว่าไม่เห็น”
“ครั้งนี้เขาคงโกรธมาก ฉันกลัวเขาจะทำอะไรโง่ ๆ”
หลินตั้นจวงมองไปที่เย่อู๋จี๋ สั่งว่า “ส่งคนไปตาม ให้พลิกเมืองมั่วยังไงก็ต้องหาตัวให้เจอ”
“ครับ”
เย่อู๋จี๋รีบออกไป
หลินตั้นจวงโบกมือให้ยามและสาวใช้ถอยออกไป แล้วถามว่า “จริง ๆ แล้วมันเกิดอะไรขึ้น? อยู่ดี ๆ ทำไมถึงทะเลาะกันได้?”
อู๋ไป๋เล่าเรื่องราวคร่าว ๆ ให้ฟัง!
หลินตั้นจวงถอนหายใจ “คำพูดของอาธีน่าครั้งนี้มันทำร้ายจิตใจจริง ๆ ซีเหมินหยุนอี้ดูเหมือนเจ้าชู้ แต่แท้จริงแล้วในเรื่องความรักเขาเป็นแค่เด็กใหม่ แน่นอนว่าจะทนต่อแรงกระแทกแบบนี้ไม่ได้”
“แต่ฉันรู้สึกได้ชัด ๆ ว่าไอ้โง่ตัวนั้นมีที่ยืนในใจของอาธีน่า และเมื่อคืนฉันเห็นกับตาว่าอาธีน่าเปิดประตูให้ซีเหมิน คิดว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาคงไปได้สวย”
“ที่แท้เพื่อช่วยให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาแน่นแฟ้นขึ้น แต่ไม่คิดว่าอาธีน่าจะมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้”
หลินตั้นจวงพูดว่า “เธอแน่ใจเหรอว่าอาธีน่าชอบซีเหมินหยุนอี้?”
อู๋ไป๋พยักหน้า
หลินตั้นจวงพึมพำ “ในใจมีซีเหมินหยุนอี้ แต่กลับพูดคำที่ทำร้ายจิตใจขนาดนั้น เธอไม่คิดว่ามันมีอะไรแอบแฝงอยู่หรือ?”
“มีอะไรแอบแฝง?” อู๋ไป๋หัวเราะเย็น “ดูเหมือนช่วงนี้ฉันใจดีกับเธอเกินไป จนเธอลืมสถานะของตัวเอง”