ซ่างกวนอวี่เฟยนอนอยู่บนเตียง ในความมืดมองดูอู๋ไป๋ที่นั่งสงบอยู่บนเก้าอี้ ใบหน้างดงามแดงระเรื่อ เขินอายจนทนไม่ไหว
นึกถึงใบหน้าหล่อเหลาของอู๋ไป๋ นางก็ยิ่งพลิกตัวไปมาอย่างกระสับกระส่าย
อู๋ไป๋ไม่ได้คิดเรื่องฟุ้งซ่านอะไร เข้าสู่สภาวะฝึกฝนอย่างรวดเร็ว
ทันใดนั้น มือถือของเขาก็สั่นเบาๆ ขึ้นครั้งหนึ่ง
อู๋ไป๋หยิบออกมาดู เป็นข้อความที่เหลียงหย่วนส่งมา: ท่านอู๋ เหยื่อมาติดกับแล้ว
มุมปากของอู๋ไป๋ยกขึ้นเล็กน้อย "คุณหนูซ่างกวน"
"หา?" ซ่างกวนอวี่เฟยกำลังคิดฟุ้งซ่าน อู๋ไป๋ก็เปิดปากถามขึ้นมาฉับพลัน ทำเอานางตกใจสะดุ้ง ผุดลุกขึ้นจากเตียง
อู๋ไป๋ชะงักไปเล็กน้อย กล่าวว่า "ข้าออกไปข้างนอกหน่อย หากมีอะไรเกิดขึ้นให้รีบแจ้งข้าทันที"
ซ่างกวนอวี่เฟยพยักหน้าเบาๆ รับคำอือ
อู๋ไป๋เปิดหน้าต่างด้านหลัง จากไปอย่างเงียบเชียบไม่มีเสียง
……
……
แท็กซี่คันหนึ่งมาจอดที่หน้าโรงแรมสวนจิ่น
ลู่หยวนซานลงจากรถ ดูอารมณ์ดีทีเดียว
เมื่อคืน ผู้หญิงเสือหิวที่เขาเจอในบาร์ติดต่อเขามา แถมยังเปิดห้องรอไว้เรียบร้อยแล้ว
ลู่หยวนซานเดิมก็เหงาจนทนไม่ไหว นึกถึงรูปร่างสะบึมของหญิงสาวคนนั้น แม้จะรู้ว่าตอนนี้ออกมามันอันตราย แต่สุดท้ายตัณหาก็ชนะสติ
อย่างว่า ลนลานเพราะเสน่หา
รับมือคนลามกอย่างลู่หยวนซาน แผนนางงามจึงใช้ได้ผลที่สุด
นึกถึงหุ่นยั่วยวนของหญิงสาวคนนั้น ลู่หยวนซานก็เร่งฝีเท้ามาตลอดทาง เข้าไปในโรงแรม มาถึงหน้าห้องพักชั้นเจ็ด กดกริ่ง