อู๋ไป๋ให้เสี่ยวกวยเข้าไปในแดนชีวิต–ความตาย จากนั้นหันไปมองอี้เหมิงฟาน ยิ้มแล้วพูดว่า
“คุณชายน้อย ขอรบกวนบอกหน่อยได้ไหมว่าน้ำพุประทานพรจากเทพอยู่ที่ไหน?”
ดวงตาอี้เหมิงฟานเย็นชาเต็มไปด้วยความเกลียด “อู๋ไป๋ นายทำลายต้นผลเลือดน้ำค้างเงิน นายต้องตาย”
“ตอบคำถามผมก่อนได้ไหม?”
อู๋ไป๋ยิ้มบาง “ตอบคำถามผมก็มีประโยชน์นะ ผมจะยกโทษให้นายมีชีวิตรอด ไม่งั้นภรรยาสวยที่แต่งงานใหม่ของนายต้องเป็นหม้ายตั้งแต่ยังใหม่ๆ แล้ว”
อี้เหมิงฟานหัวเราะออกมาด้วยความโกรธ
“อู๋ไป๋ ผมสัญญากับประมุขตระกูลไว้ว่าจะหอกหัวนายกลับไป ผมอี้เหมิงฟานไม่เคยผิดสัญญากับใคร... คนอื่นลือกันว่านายยุ่งยากที่สุด เอาเป็นว่าถ้าเราสองคนลงมือกันจริง นายว่าใครจะมีชีวิตรอด?”
อู๋ไป๋ยื่นนิ้วชี้ออกมาแล้วส่ายไปมา “อย่าเพิ่งลองเลย พอลงมือปุ๊บ อัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งเผ่าเทพปีกตลอดหลายพันปีก็ต้องดับสูญตรงนี้แล้ว”
“คิดถึงภรรยาสวยของนายบ้างสิ ตอนที่พวกนายแต่งงาน ผมเห็นหลายคนจ้องเจ้าสาวจนน้ำลายหยด ถ้านายดับสูญ ก็มีแต่ผู้ชายคนอื่นที่ต้องรักใคร่ภรรยาของนายแทนแล้ว”
“ดังนั้น... บอกผมหน่อยว่าน้ำพุประทานพรจากเทพอยู่ที่ไหน?”
ดวงตาอี้เหมิงฟานดุดันเยือกเย็น
“อู๋ไป๋ นายก็นับว่ามีฝีมือ แต่ไม่คิดว่าจะมีแต่ปากเก่ง”
แสงวาบหนาวเย็นสาดส่อง
ในมือของอี้เหมิงฟานปรากฏดาบยาวสีเงินขึ้นมา
กระบี่สามฉื่อถูกดึงออกจากฝัก พลังดาบหนาวเหน็บแผ่ขยายออกมา ทำให้ผิวหนังรู้สึกเย็นยะเยือก
ดาบเล่มนี้ไม่ใช่ของธรรมดา
“อู๋ไป๋ ภายในสามเม็ด ผมจะเอาหัวนาย”
อี้เหมิงฟานร่างวูบ ไวปานสายฟ้า พุ่งดาบเข้าปะทะอู๋ไป๋
ปราณกระบี่เยียบเย็นพร้อมเสียงฝ่าอากาศดังสียดสีด ดุจอสรพิษแลบลิ้น รวดเร็วปานสายฟ้าแลบ
อู๋ไป๋ยิ้มบาง
ดาบกว้างขวากหน้ากาย
“เคร้ง...”
กระบี่สามฉื่อของอี้เหมิงฟานปะทะดาบกว้าง ดังเสียงโลหะประสานที่แสบแก้วหู
แรงสยองไหลผ่านปลายดาบเข้ามา
อู๋ไป๋ถูกแรงกระแทกสะบัดถอยหลังไปโดยตรง
เขามองอี้เหมิงฟานด้วยความประหลาดใจ แรงช่างแข็งแกร่งเหลือเกิน
สมกันเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งเผ่าเทพปีกตลอดหลายพันปี มีฝีมือจริงอยู่
อี้เหมิงฟานปลุกกระบี่สามฉื่อในมือ พลังดาบหนาวเย็นแผ่ขยาย ทำให้อากาศรอบด้านเย็นลงอย่างฉับพลัน
แสงสีรุ้งวาบขึ้น