เฮ่ออวิ๋นอี้มีรอยยิ้มบนใบหน้า พอใจกับการแสดงของอู๋ไป๋มาก
เจ้าตำหนักที่เก้ากลับมีสีหน้าเครียดขรึมแทบจะหยดน้ำได้
อูเหวินเจียงจ้องมองอู๋ไป๋เขม็ง เต็มไปด้วยความระแวดระวัง
อู๋ไป๋หัวเราะเย็นชา "ท่านอู๋จางเหล่า กลัวหรือ?"
"กลัว? ในพจนานุกรมของข้าไม่มีคำว่ากลัว"
"ถ้าอย่างนั้นท่านก็น่าสงสาร ดูแต่พจนานุกรมเถื่อนมาตลอดชีวิต แต่ท่านก็ไม่มีโอกาสดูของแท้แล้ว"
เสียงยังไม่ทันขาด อู๋ไป๋ร่างราวมังกรเล่นน้ำ กลายเป็นลำแสงพุ่งเข้าใส่อูเหวินเจียง
กระบี่เดียวกลางอากาศ กระบี่ปราณแผ่ซ่าน
อูเหวินเจียงคำรามลั่น พลังทั่วร่างพลุ่งพล่าน กระบองใหญ่ในมือเปล่งแสงดำจ้า ฟาดเข้าใส่กระบี่ปราณที่ซัดมาอย่างแรง
ตูม!
คลื่นพลังพลิกตลบ พายุหมุนปั่นป่วน
กระบี่ปราณถูกกระบองใหญ่ฟาดแตกกระจาย
อูเหวินเจียงถูกแรงสะท้อนจนถอยกรูด หน้าซีดเผือด
"ฉัวะ!"
อู๋ไป๋ทะลวงผ่านพายุ ดุจกระบี่คมกริบพุ่งเข้าใส่ มาถึงในพริบตา
อูเหวินเจียงแผดเสียง กระบองใหญ่ระเบิดแสงดำน่าสะพรึงฟาดเข้าใส่อู๋ไป๋
อู๋ไป๋ร่างราวภูตผีปีศาจ หลบหลีกการโจมตีนี้ได้อย่างง่ายดาย
เพล้ง! กระบองใหญ่ฟาดลงพื้น หินแผ่นใต้เท้าแตกกระจาย รอยร้าวน่าสะพรึงคล้ายตะขาบแผ่ขยายออกไป
กระบี่ดุจมังกรเล่นน้ำ แทงออกดุจสายฟ้า เสียบเข้าที่แผ่นหลังของอูเหวินเจียง พลิกข้อมือเบา ๆ เลือดกระเซ็น
อูเหวินเจียงส่งเสียงครางในลำคอ ฝืนทนความเจ็บปวด กวัดแกว่งกระบองใหญ่กวาดเข้าใส่ขาอู๋ไป๋
อู๋ไป๋ปลายเท้าจรดเบา ๆ ร่างลอยสูงขึ้นสองเมตร พลิกกระบี่แทงจากบนลงล่าง ทะลุทะลวงแขนของอูเหวินเจียงโดยตรง