เฉินยวนรู้ว่าอู๋ไป๋กำลังยั่วลู่หยวนซาน จึงยิ้มตอบอย่างรู้กัน
ตอนนี้หลินไป๋เป็นคนโปรดของเจ้าตำหนักที่หก ส่วนลู่หยวนซานไม่เป็นอะไรเลย
เมื่อครู่เจ้าตำหนักที่หกจากไป โดยไม่แม้แต่จะมองลู่หยวนซานสักแวบ เห็นได้ชัดว่าเขาถูกจับโยนเข้าตู้เย็นไปแล้ว
อีกอย่าง หลินไป๋ยังช่วยให้เขาชนะอาวุธวิญญาณระดับสูงมาหนึ่งชุด
ตามหลินไป๋มีแต่ได้กับได้
ลู่หยวนซานหน้าดำคร่ำเครียด ดวงตาเย็นเยียบ
อู๋ไป๋มองเขา แล้วพูดเยาะว่า "ท่านลู่กงกง เสียใจด้วยจริง ๆ ที่ทำให้ผิดหวัง ฉันยังไม่ตาย"
ลู่หยวนซานแสยะยิ้มอย่างดุร้าย "หลินไป๋ อย่าได้เหิมเกินไป คนเราถ้าหยิ่งนัก ฟ้าก็จะลงโทษ"
อู๋ไป๋ยิ้มกริ่ม เดินเข้าไปตรงหน้าลู่หยวนซาน "ท่านลู่กงกง คันหนังขึ้นมาอีกแล้วรึไง?"
สิ้นเสียง เงื้อมือฟาดเต็มแรง
เพี๊ยะ!
ลู่หยวนซานร้องโหยหวน กระเด็นไปพร้อมกับเก้าอี้ล้อเข็นล้มครืน
"ท่านลู่กงกง ต่อไปเวลาพูดก็ระวังหน่อย รู้ไว้บ้างว่าภัยมักออกจากปาก"
อู๋ไป๋ยิ้มเย็นชา สะบัดมือผละจากไป
เฉินยวนชำเลืองมองลู่หยวนซาน แล้วเดินตามอู๋ไป๋ออกไป
ลูกสมุนสองสามคนวิ่งเข้ามาพยุงลู่หยวนซานอย่างลุกลี้ลุกลน ลู่หยวนซานปากเบี้ยวหน้าบูด ครึ่งหน้าบวมแดง ตวาดลั่นอย่างกับหมาบ้า
"หลินไป๋ ข้าจะฆ่าแก ข้าจะฆ่าแกให้ได้"
อู๋ไป๋ปฏิเสธคำชวนไปดื่มเหล้าของเฉินยวน แล้วกลับมายังเรือนเป่ยเจียวของตน
ฆ่าป๋ายลี่ฟูไม่ได้ เรื่องเริ่มจะยุ่งยากเข้าแล้วสิ
ข้างกายเจ้าตำหนักที่เก้าเจ้าเตี้ยยังมีป๋ายลี่ฟูอีกคน ถ้าเขาคุ้มกันหลินตั้นจวงออกไป แล้วตนจะช่วยนางออกมาได้อย่างไร?