หลินตั้นจวงใบหน้างามแปรเปลี่ยนเล็กน้อย "ทำไมล่ะ?"
อู๋ไป๋บีบแก้มนิ่มของเธอ จากนั้นแววตาก็ค่อย ๆ ดุดันขึ้น พูดเรียบ ๆ ว่า "เพราะฉันต้องทำลายตำหนักย่อยนี่ซะ"
"องค์กรอย่างหออสูรทมิฬ ไม่ควรค่าแก่การดำรงอยู่บนโลกนี้"
คนรับใช้และสาวใช้ในหออสูรทมิฬ ล้วนถูกจับตัวมาผ่านช่องทางต่าง ๆ และถูกฝึกฝนมาตั้งแต่เด็ก ๆ
พวกเขาควรมีชีวิตแบบคนปกติ ไม่ใช่มาทำตัวเป็นทาสรับใช้ที่นี่
อีกอย่าง ชีวิตของพวกเขาที่นี่ต่ำต้อยราวกับเศษหญ้า ถูกกดขี่ข่มเหงอย่างหนัก
บนโลกนี้ ใครมันจะสูงส่งกว่าใครกัน?
อู๋ไป๋ยอมรับว่าตัวเองไม่ใช่ผู้วิเศษ แต่เขาเป็นคน เป็นคนก็ต้องไม่อาจยอมให้องค์กรชั่วร้ายอย่างหออสูรทมิฬที่ฆ่าคนเหมือนถอนหญ้านี้ดำรงอยู่ได้
ที่สำคัญที่สุดคือ หากหออสูรทมิฬยังคงอยู่ต่อไป ชีวิตของเขาและคนรอบข้างก็จะไม่ได้สงบสุข
อยากใช้ชีวิตอย่างสงบ ก็ต้องตัดต้นตอความวุ่นวาย กำจัดหออสูรทมิฬให้สิ้นซาก
"ตั้นจวง จะทำลายตำหนักย่อยนี่ได้หรือไม่ ตอนนี้ก็ขึ้นอยู่กับเธอแล้ว"
หลินตั้นจวงชะงักไป นางก็ไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดาเสียด้วย จึงกล่าวว่า "ฉันต้องทำยังไงบ้าง?"
อู๋ไป๋หยิบป้ายผู้อาวุโสวังสี่เทพให้เธอ
"เธอเอาป้ายของฉันกลับไป บอกไอ้เฒ่าเจ้าเล่ห์ให้ระดมคนจากวังสี่เทพกับวังมังกรอัคคีมาโจมตีที่นี่"
"ตอนนี้ตำหนักย่อยนี่เหลือแค่เฮ่ออวิ๋นอี้ กับยอดฝีมืออีกไม่กี่คน ถ้าไม่สบายใจก็ให้เป่าเอ๋อร์ไปเชิญอาจารย์ของนางออกจากสำนัก มีท่านมู่เฒ่าอยู่ เรื่องนี้ก็ไร้กังวลแน่นอน"
หลินตั้นจวงรับป้ายไป พยักหน้า "วางใจเถอะ ฉันจะจัดการให้ได้แน่ แต่คุณล่ะ อยู่ที่นี่คนเดียว ระวังตัวให้มาก ๆ นะ"