"พี่ไป๋อู๋"
เห็นอู๋ไป๋กลับมา เหลยหมู่หมู่ก็กระโดดลงจากกราบเรือด้วยความดีใจ
"นายยืนเหม่ออะไรอยู่คนเดียว?"
เหลยหมู่หมู่ยิ้มบางๆ "ฉันกำลังคิดว่าท่าไม้ตายของพี่ไป๋อู๋นั่นสามารถฆ่าเฮ่ออวิ๋นอี้ได้เลยแท้ๆ ทำไมถึงตัดแขนเขาแค่ข้างเดียว"
อู๋ไป๋พิงกราบเรือ มองดูร้านปิ้งย่างที่วุ่นวาย กล่าวเรียบๆ "หลายเดือนก่อน ฉันเคยทุ่มสุดกำลังตัดแขนเฮ่ออวิ๋นอี้ข้างหนึ่ง แต่ผลคือเขาก็ต่อแขนกลับได้"
"แต่ตอนนั้นฉันแขวนอยู่บนเส้นตาย ทำได้แค่มองดูเขาพาผู้หญิงของฉันไป ส่วนฉันทำอะไรไม่ได้เลย"
เหลยหมู่หมู่เงยหน้าขึ้นพูด "งั้นพี่ไป๋อู๋ก็อยากให้เขารู้สึกแบบทำอะไรไม่ได้เหมือนกัน"
อู๋ไป๋พยักหน้าเล็กน้อย
"เฮ่ออวิ๋นอี้แขนขาดไปข้าง กำลังรบลดลงฮวบ ไม่น่าเป็นห่วงอีกต่อไป"
เหลยหมู่หมู่ถาม "พี่ไป๋อู๋ แล้วเราจะทำยังไงต่อครับ?"
"ฉันเป็นคนผูกพยาบาท ตีเหล็กต้องฉวยตอนร้อน ฆ่าคนต้องฆ่าตอนเช้า ไว้ค่ำๆ จะไปจัดการแม่หญิงแพนจินเหลียนนั่นให้สิ้นซาก แล้วก็จัดการเฮ่ออวิ๋นอี้ไปด้วยเลย"
เหลยหมู่หมู่มีท่าลังเล
แม่หญิงแพนจินเหลียนนั่น เหมือนพี่สาวมากจริงๆ
แต่พี่สาวใจดี ส่วนผู้หญิงแพนจินเหลียนนั่นเจ้าเล่ห์เพทุบาย ใจยโสเหมือนแมงป่อง แม้จะเหมือนพี่สาวมาก แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม
"มีอะไรหรือ?"
เหลยหมู่หมู่ยิ้มส่ายหัว "งั้นค่ำๆ ผมไปเป็นเพื่อนพี่ไป๋อู๋นะ"