ชายวัยกลางคันหัวล้านเห็นได้ชัดว่าไม่เอาคำพูดของอู๋ไป๋มาใส่ใจสักนิด
ธรรมกายอันน่าสะพรึงกลังตรงกลางอากาศภายใต้การขับเคลื่อนของเขา ปล่อยหมัดขนาดใหญ่ดุจภูเขาทะยานเข้าถล่มอู๋ไป๋
ดวงตาของอู๋ไป๋เปิดปิดขึ้น เฉียบคมราวกระบี่เผยคมออกจากฝัก
แค่เพียงหนึ่งสายตา ท่าทีปล่อยหมัดของธรรมกายยักษ์ตัวนั้นก็กลายเป็นอึดอัดขัดข้อง
อู๋ไป๋หยันเยาะเย้ยในลำคอ
ธรรมกายสีดำขนาดมหึมาเบื้องหลังเขาชูมือใหญ่ขึ้น บังฟ้าปิดแดด ฟาดลงมาโดยตรงที่ธรรมกายของอีกฝ่าย
"เกรี้ยว!!!"
หนึ่งฝ่ามือนี้ พลิกพลาดทลายสิ้น
ธรรมกายมหึมาของชายวัยกลางคนหัวล้านถูกธรรมกายสีดำของอู๋ไป๋ตบจนแตกกระจายไม่เป็นทรง ราวกับภูเขาสูงใหญ่ถล่มทั้งลูก
ในเวลาเดียวกัน ธรรมกายสีดำของอู๋ไป๋แหงบปากดูดอย่างรวดเร็ว
ชั่วขณะเดียว แม้แต่ภูเขารอบด้านหลายสิบลี้ก็สั่นสะเทือนรุนแรง ดุจจะถูกถอนขึ้นจากราก
ธรรมกายที่แตกสลายของชายหัวล้านถูกธรรมกายของอู๋ไป๋กลืนกินเข้าไปราวกับสายน้ำป่า
ชายวัยกลางคนหัวล้านเป็นถึงผู้ถึงขั้นจักรพรรดิ เห็นโลกกว้างมาแล้ว แต่ก็ยังต้องตกตะลึงกับภาพตรงหน้า
การเห็นธรรมกายของคนถูกทำลายนั้นไม่ใช่เรื่องที่เขาไม่เคยเห็น... แต่การกลืนกินธรรมกายของผู้อื่น ช่างเป็นสิ่งที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนในชีวิต
ธรรมกายนี่แหละคือสิ่งที่รองรับพลังส่วนใหญ่ของเขา หากถูกกลืนไป กำลังรบของเขาจะตกต่ำจนเกือบถึงก้นบึ้ง
เขาร้องโหยหวนอย่างสยดสยอง พยายามดึงธรรมกายที่แตกกระจายกลับคืน
แต่ไม่มีทางต้านแรงดูดสุดน่าขนลุกของธรรมกายอู๋ไป๋ได้เลย เหลือเพียงความโกรธที่ไร้ทางออก
"ถ้าไม่ติดว่ามีสรรพชีวิตบริสุทธิ์มากมายอยู่ตรงนี้ ฉันจริง ๆ อยากจะนำพวกแกไปเผาบูชาซะหมด"
อู๋ไป๋กล่าวอย่างดวงตาเย็นเยียบ
"วืด!!!"
ปราณกระบี่อันแจ่มใสฉีกมิติว่าง
ชายหัวล้านร้องโหยหวนด้วยความสยดสยอง
ปราณกระบี่วาบผ่านแล้วหายไป!
เสียงโหยหวนของชายหัวล้านก็เงียบสนิททันที
รอยเส้นทองจาง ๆ หนึ่งเส้นพาดจากกลางคิ้วลงไปถึงลำคอ
"ป่วด!!!"
กลุ่มหมอกเลือดสีทองระเบิดออก ร่างหัวล้านถึงกับล้มลงไปสองข้าง
ชายใบหน้าแห้งผากและชายอ่อนโยนวิญญาณนักปราชญ์ต่างตกตะลึงจนรูขุมขนแทบหด
หัวล้านถูกฟันออกเป็นสองซีกด้วยกระบี่เพียงหนึ่งดาบ