อู๋ไป๋ขมิบตามองเขา “เจ้าตั้งใจพูดใช่ไหม”
เกออวี่หยางส่งสายตาเย็นเยียบ “ก็ลองดูสิ”
“ลองก็ลอง”
ดาบฮุ่นตุ้นในมืออู๋ไป๋แทงออกไปยังเกออวี่หยางด้วยความเร็วที่ช้าเหลือเกิน
อย่างน้อยในสายตาคนภายนอก ความเร็วของดาบนี้เด็กสามขวบยังหลบทันเลย
แต่ฉากที่น่าขนลุกก็เกิดขึ้น
เกออวี่หยางผู้อยู่ในระดับกึ่งเทพจักรพรรดิ กลับหลบดาบนี้ไม่ได้
“ปื้ด!!!”
ดาบฮุ่นตุ้นทะลุเข้ากลางคิ้วเขา แทงออกที่ท้ายทอย
คนรอบข้างต่างหวาดหวั่น!
นี่เป็นเรื่องอะไรกัน?
ในสายตาของพวกเขา เกออวี่หยางดูเหมือนไม่ได้พยายามหลบเลย เป็นเพราะประมาทเกินไปหรือ?
พลังดาบระเบิดออก บดขยี้จิตวิญญาณของเกออวี่หยางจนแตกละเอียด
อู๋ไป๋ค่อย ๆ ถอนดาบออก ศพของเกออวี่หยางถลาลงไป เลือดเปื้อนบันไดสวรรค์
“การทอดหมากของฉันแม่นมาตลอด บอกว่าเจ้าตายตอนสามยาม เจ้าก็ไม่มีทางรอดไปถึงห้ายาม”
ทุกคนจ้องมองอู๋ไป๋ด้วยความสยดสยอง
“โอ้เทพผู้สูงส่งทั้งหลาย ไอ้เด็กน้อยอู๋ไป๋มันทำลายกฎของท่าน มันตั้งใจขัดขวางหนทางสู่ความเป็นเทพของเรา ขอให้เทพผู้ยิ่งใหญ่ทรงลงโทษมันด้วยเถิด”
ผู้ฝึกตนระดับกึ่งเทพจักรพรรดิของประตูเลือดสลายคนหนึ่งคุกเข่าลงทันที อ้อนวอนต่อเหล่าเทพ
“โอ้เทพผู้สูงส่งทั้งหลาย ไอ้นี่สมควรตาย ขอให้ลงทัณฑ์สวรรค์ลงมาสังหารมันเถิด”
“ฮ่าฮ่าฮ่า......”
อู๋ไป๋หัวเราะครืนขึ้นอย่างปล่อยตัวปล่อยใจ
เขาเงยหน้ามองสรวงสวรรค์ “พวกเจ้าคิดจริง ๆ เหรอว่าผู้เป็นเทพจักรพรรดิผู้สูงส่งจะสนใจชีวิตตายของพวกมดปลวกอย่างพวกเจ้า?”
“พวกเจ้าคิดว่าถ้าฉันไม่ขวางทางของพวกเจ้า พวกเจ้าจะไต่ขึ้นถึงจุดสูงสุดได้งั้นหรือ?”
“คืบกึกก้อง!!”
เมื่ออู๋ไป๋พูดจบ สรวงสวรรค์กลับสั่นสะเทือนขึ้นทันที
คนทั้งหมดตื่นเต้นสุดขีด
“อู๋ไป๋ เจ้าทำให้เทพผู้สูงส่งโกรธเกรี้ยว เจ้าต้องตายแน่!”
ชายชราผู้หนึ่งในระดับกึ่งเทพจักรพรรดิมองอู๋ไป๋ด้วยหน้าบิดเบี้ยว หัวเราะเสียงดัง
“วูบ!!”
ท้องฟ้าสว่างวาบ สายฟ้าหนาเท่าถังน้ำพุ่งลงมาจากอากาศเหมือนงูเหลือมยักษ์
หมอกเลือดระเบิดออกเป็นวง
ทันใดนั้น ทุกคนตัวเย็นวาบไปทั้งตัว
เพราะคนที่ถูกสายฟ้าฟาดจนกลายเป็นหมอกเลือดคือชายชรากึ่งเทพจักรพรรดินั่นเอง ไม่ใช่อู๋ไป๋
นี่มันเรื่องอะไรกัน?
ฟาดเพี้ยนหรือ?