ยามราตรีมืดมิดลง ลมภูเขาพัดโชย เปลวไฟจากกองฟืนลุกโชน
อู๋ไป๋แทบรอไม่ไหวที่จะได้พบหลินตั้นจวง แต่ทว่าเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน ทั้งคนทั้งม้าล้วนอ่อนเพลีย
ห้าคนนั่งล้อมกองไฟ ปิ้งเนื้อคุยกันไปพลาง
"ตามความเร็วของพวกเราแบบนี้ อีกสามสี่วันก็ถึงมั่วตูแล้ว"
ซีเหมินหยุนอี้พูดพลางมองอู๋ไป๋: "อู๋ แกคิดถึงผู้หญิงมากไปหน่อยเถอะ อีกไม่นานก็ได้เจอคุณหนูหลินแล้ว"
อู๋ไป๋กลอกตา "พูดดี ๆ จากปากแกไม่ออกมาเป็นเรื่องดี ๆ เลยสักที"
"ไม่ได้แปลว่าปากฉันไม่ดี แต่เป็นเพราะหัวใจแกไม่สะอาดต่างหาก อู๋ แกมีจุดด้อยที่ใครต่อใครก็รู้กัน"
อู๋ไป๋ไม่สนใจเขา ในมือมีแสงวาบขึ้น โทรศัพท์เครื่องหนึ่งปรากฏขึ้น
เสียบพาวเวอร์แบงค์ ลองเปิดอยู่ตั้งนานก็ไม่ติด
พลังงานในพาวเวอร์แบงค์ก็หมดไปเองแล้ว
เขาอยากจะดูรูปถังถังกับเจ้ากลมน้อยในโทรศัพท์ด้วยซ้ำ
"เรามาอาณาจักรอวิ๋นมั่วกันนานเท่าไหร่แล้ว?"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ตอบ: "ก็สามสี่เดือนแล้วมั้ง"
อู๋ไป๋ถอนหายใจเบา ๆ: "เวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน ไม่รู้ว่าโลกตอนนี้เป็นยังไงบ้าง"
"แกก็ควรห่วงตัวเองก่อนเถอะ ต่อไปนี้สิ่งที่เราจะเจออาจจะเป็นถึงจอมมารไม่กี่ตนก็ได้"
อู๋ไป๋ยิ้ม กำลังจะเอ่ยปาก จู่ ๆ สีหน้าก็เย็นชาลง
"เป็นอะไรไป?"
ซีเหมินหยุนอี้เห็นสีหน้าอู๋ไป๋ผิดปกติ ก็เอ่ยถาม
สายตาอู๋ไป๋แหลมคมกวาดไปรอบ ๆ ความมืด พูดเสียงเย็น: "เราตกหลุมสัตว์อสูรมารเข้าแล้ว"
"หมายความว่ายังไง?"
อู๋ไป๋หยิบไม้ฟืนที่ติดไฟขึ้นมาท่อนหนึ่ง ปาไปอย่างไม่ต้องคิด ไม้ฟืนที่ลุกไหม้ตกลงไปในระยะร้อยเมตร ภายใต้แสงไฟที่สลัว ดวงตาสีเขียวระยิบระยับคู่แล้วคู่เล่าส่องแสงเย็นเยียบ