การล่าใหญ่ครั้งนี้ ฝ่ายอู๋ไป๋ถือว่ากลับมาอย่างได้กำไรเต็มมือ ผลที่ได้กลับมาก็มากมาย
ตอนนี้ ทุกคนติดอาวุธครบชุดทั้งภายในภายนอก พลังการต่อสู้เพิ่มขึ้นอย่างมาก
แต่ก็มีคนดีใจ มีคนเสียใจ
เย่หลินเจียงก็กลับมาที่ค่ายแล้ว
แต่สิ่งที่รอเขาอยู่ไม่ใช่ข่าวดี แต่เป็นฟ้าผ่าลงกลางใจ
"พูดว่าอะไรนะ แกพูดอีกครั้งสิ"
เย่หลินเจียงเหมือนสิงโตโกรธจัด คว้าคอเสื้อลูกน้องคนสนิทยกขึ้นมาจากพื้น
ลูกน้องคนสนิทตัวสั่นเทาด้วยความกลัว "ท...ท่านแม่ทัพ คลังเสบียงของเราถูกโจมตี เสียหายยับเยิน"
เย่หลินเจียงเบิกตาค้าง ปล่อยมือจากคอเสื้อลูกน้อง เซถอยหลังไปสองสามก้าว
"ใคร ใครทำกัน!"
เย่หลินเจียงคำรามด้วยความโกรธ
ทหารยังไม่ทันเคลื่อนพล เสบียงต้องมาก่อน เห็นได้ชัดว่าเสบียงสำคัญแค่ไหน
ตอนนี้คลังเสบียงถูกโจมตี แบบนี้จะเอาไง
ลูกน้องคนสนิทของเย่หลินเจียงพูดเสียงสั่น "หลังเกิดเหตุ เราสืบสวนแล้ว เรื่องนี้...น่าจะเป็นฝีมือคนของแม่ทัพมาร!"
"โม่ซิงเยว่?" เย่หลินเจียงเบิกตากว้าง "มีหลักฐานอะไร?"
"คนที่โจมตีคลังเสบียงเรามีประมาณสองหมื่นคน แม้จะแต่งกายนอกเครื่องแบบ แต่ในระหว่างการต่อสู้ เราพบว่าข้างในเสื้อผ้าของพวกนั้นใส่เกราะสีเงิน"
"หลังเกิดเหตุ เราดับไฟแล้วไล่ตามร่องรอยไป พวกนั้นมุ่งหน้าไปทางค่ายใหญ่ของสามจอมมาร"
ไฟโกรธลุกโชนในดวงตาเย่หลินเจียง กำหมัดแน่น ข้อนิ้วซีดขาว ฟันกัดกันดังกรอดๆ