อู๋ไป๋ยืนอยู่บนต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง อาศัยกิ่งก้านร่ำไรบังซ่อนรูปร่างเอาไว้ จึงไม่มีใครสังเกตเห็นเขา
ชายหญิงคู่นั้นที่บาดเจ็บ เขาเคยเห็นมาก่อน — ก็คือคู่นั้นแหละที่แย่งชามหลอมฟ้าของเขาไปเมื่อครั้งนั้น
ฮวงจุ้ยหมุนเวียนกันจริง ๆ ตอนนั้นปล่อยพวกมันหนีไปได้ ไม่คิดว่าจะเจอกันอีกที่นี่
ชายหนุ่มทั้งสี่คนนี้ถึงแม้ภายนอกจะดูโฉดเฉี่ยวเกเร แต่ปฏิบัติการร่วมกันได้อย่างเข้าอกเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด
สามคนล้อมชายหญิงคู่นั้นไว้ตรงกลาง อีกคนหนึ่งลอยยืนอยู่กลางอากาศ เฝ้าระวังไม่ให้พวกเขาหนีทางอากาศไปได้
"พูดอีกครั้ง ส่งโสมหิมะไร้รูปออกมา ไม่งั้นอย่าโทษว่าพวกพี่สี่คนจะลงมือร้ายกับดอกไม้สวย"
ชายหนุ่มหน้าเจื่อนผู้นั้นพูดขึ้นอีกครั้ง
"พี่ ๆ ทั้งสี่คะ งั้นแบบนี้ไหม โสมหิมะไร้รูปให้พวกพี่ไป ปล่อยพวกฉันจากไปเถอะนะ"
"สองคนเราแม้จะบาดเจ็บ แต่ก็ยังไม่เสียความสามารถในการต่อสู้ ถ้าลงมือสู้กันแบบตายเป็นตาย พวกคุณสี่คนก็ต้องมีคนจ่ายราคาบ้างแหละ"
"พี่ ๆ ทั้งหลายล้วนคนฉลาดทั้งนั้น ในที่แบบนี้ถ้าได้รับบาดเจ็บก็อันตรายมากนะ"
แม้หญิงสาวจะบาดเจ็บ แต่อกอวบเปลือยเปล่าครึ่งหนึ่ง เผยขายาวสวยงามขาวผ่อง เสียงออดอ้อนหวานชื่น เย้าหยอกเยี่ยวยานนัก
ชายหนุ่มข้างกายกระแชะเสียงต่ำว่า "ห้ามให้พวกมัน โสมหิมะไร้รูปคือของที่เราสองคนแสนยากลำบากถึงได้มา"
หญิงสาวเอียงไปกระซิบข้างหูของเขาไม่กี่ประโยค
ชายหนุ่มทำหน้าบึ้งตึง แล้วก็ไม่พูดอีก
ดวงตาจิ้งจอกสาวของหญิงเย้ายวนกวาดมองชายหนุ่มทั้งสี่ที่ล้อมพวกเธออยู่ มือเปล่งแสงวาบ พานิชหิมะหนึ่งต้นที่เหมือนสลักจากน้ำแข็งก็ปรากฏขึ้นในมือ