สายตาของอู๋ไป๋เลื่อนไปที่เผยเจิ้น
เผยเจิ้นพยักหน้าเบา ๆ ยืนยันว่าเรื่องนี้เป็นความจริง
อู๋ไป๋ยิ้มขื่นแล้วส่ายหัว ไม่คิดเลยว่าเสิ่นเทียนจวินจะเป็นธิดาของจักรวรรดิเสวี่ยนเทียน
"เสิ่นเทียนจวิน นายซ่อนตัวลึกเหลือเกินนะ"
เสิ่นเทียนจวินยังครุ่นคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ อะไรทำให้มังกรวิญญาณของเธอตกใจจนหุบกลายเป็นงูยาว ๆ ไป ได้ยินคำของอู๋ไป๋จึงเงยหน้าขึ้นกล่าวว่า
"ฉันเป็นแต่ผู้หญิงคนหนึ่ง ออกเดินทางข้างนอกก็ไม่สะดวกนัก การเปลี่ยนรูปลักษณ์เพียงเล็กน้อยก็เพียงแค่เป็นวิธีปกป้องตัวเองเท่านั้น"
อู๋ไป๋พยักหน้าเบา ๆ "เข้าใจ แต่การเปลี่ยนแปลงของเธอมันมากเกินไปแล้ว จากสาวตัวเล็ก ๆ คนนั้น...เอาเถอะ ไม่พูดแล้ว"
"สิ่งที่ฉันอยากรู้คือ เธอเป็นธิดา แล้วใครกันที่ทำให้ต้าฉาตกใจร้องเหมือนหมู?"
เสิ่นเทียนจวินส่ายหัว "ฉันก็ไม่รู้ อาจจะนางสนมคนรับใช้ก็ได้มั้ง ที่เขาเข้าใจผิดว่าเป็นฉัน"
อู๋ไป๋เหลือบมองซีเหมินหยุนอี้หนึ่งครั้ง "สายตาดีมากเลยนะ"
ซีเหมินหยุนอี้เขินอายจนหน้าแดงก่ำ ที่แท้ธิดาที่เขาได้พบอาจเป็นแค่นางสนมคนรับใช้ก็เป็นได้
เสิ่นเทียนจวินมองซีเหมินหยุนอี้อย่างหัวเราะไม่หัวโกรธ แล้วจึงพูดอย่างจริงจังว่า "ถ้าคนที่เขาพบเป็นฉันจริง ๆ ตอนนี้เขาคงไม่มีชีวิตยืนอยู่ตรงนี้แล้ว"
ซีเหมินหยุนอี้รู้สึกเหงื่อเย็นซึมขึ้นที่หน้าผาก
บุกรุกตำหนักของธิดา แม้ตายสิบครั้งยังไม่พอ
ถ้าที่พบเป็นเสิ่นเทียนจวินจริง ด้วยฝีมือขั้นเซียนดินระดับสูงสุด เขาอาจจะต้องสูญเสียชีวิตตรงนั้นจริง ๆ
ซีเหมินหยุนอี้รู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที ดีเหลือเกินที่ที่เจอเป็นของปลอม
"ท่านเผย ท่านถอยออกไปก่อนได้แล้ว"
เผยเจิ้นค้อมตัวคำนับหนึ่งครั้งแล้วถอยออกไป
เสิ่นเทียนจวินมองซีเหมินหยุนอี้แล้วกล่าวว่า "ตอนนี้ธิดาอย่างฉันอยู่ตรงนี้ นายอยากลองดูมั้ย ว่าจะลักพาตัวฉันไปได้รึเปล่า"
ซีเหมินอวิ๋นอี้เก้อ ๆ เกาจมูกตัวเอง
สายตาของเสิ่นเทียนจวินตกไปที่อู๋ไป๋ "อู๋ไป๋ ตอนนี้ฉันขอเชิญเจ้าอย่างจริงใจ ให้มาร่วมมือกับราชวงศ์"
"ตอนนี้พวกนายก็น่าจะเชื่อแล้วว่าถ้าไปอยู่กับราชวงศ์ ฉันมีความสามารถพอที่จะปกป้องพวกนายได้อย่างปลอดภัยแน่นอนใช่มั้ย"