อู๋ไป๋ทั้งขำทั้งจนใจ
“ถ้าฉันไม่ยอมอ่อนข้อให้ล่ะ?”
หลินตั้นจวงยิ้มกริ่ม “งั้นฉันก็จะทุบตีแก จนกว่าแกจะยอม”
อู๋ไป๋ “…”
เขาพลิกตัวกดหลินตั้นจวงไว้ใต้ร่าง มองริมฝีปากแดงระเรื่อน่าลิ้มลองของเธอ สายตาค่อย ๆ วาววับ
“เมียจ๋า ดูเหมือนเธอจะเห่อเหิมไปหน่อยนะ ฉันต้องคืนอำนาจสามีแล้วล่ะ”
หลินตั้นจวงหน้าแดงซ่าน มือดันอกที่กดลงมาของอู๋ไป๋อย่างไร้เรี่ยวแรง เสียงเบาราวกับยุงบิน “สามี นี่มันตอนกลางวันนะ”
“กลางวันแล้วยังไง? คืนอำนาจสามีนี่ต้องดูด้วยรึว่ากลางวันหรือกลางคืน”
อู๋ไป๋ยิ้มกรุ้มกริ่มกดตัวลงไป
“สามี ยังไม่ได้อาบน้ำเลย”
“งั้นก็อาบด้วยกัน”
อู๋ไป๋พลิกตัวลุกขึ้น อุ้มหลินตั้นจวงเดินไปที่ห้องน้ำ
เพิ่งถึงหน้าประตูห้องน้ำ หลินตั้นจวงก็บีบต้นแขนแข็งแรงของอู๋ไป๋เบา ๆ “สามี กลับมาแล้วเห็นชิงหลวนหรือยัง?”
อู๋ไป๋ชะงักกึก
เขาแค่ลากหลินตั้นจวงวิ่งตามซีเหมินอวิ๋นอี้เข้ามา จนลืมชิงหลวนไปเลย
แย่แล้ว
อู๋ไป๋ไม่ทันสนใจทำเรื่องทรามแล้ว รีบจูงหลินตั้นจวงออกไปข้างนอก
เดิมทีชิงหลวนอยู่ห้องเดียวกับซีเหมินอวิ๋นอี้ แต่พอเข้าโรงแรมมาก็ไม่เห็นอีกเลย
ถึงหน้าประตูห้องซีเหมินอวิ๋นอี้ อู๋ไป๋เคาะประตู “เจ้าโง่ ชิงหลวนกลับมายัง?”
ประตูลั่นดังเอี๊ยด เปิดออก ซีเหมินอวิ๋นอี้เดินหน้าตึงออกมา “ไม่ได้อยู่กับพวกนายหรือ?”
“แย่แล้ว ชิงหลวนหาย ต้องรีบหาคน”
โม่เหยียนได้ยินความวุ่นวายก็เดินออกมา
ทั้งสี่คนมุ่งตรงมาถึงล็อบบี้โรงแรม