อู๋ไป๋พุ่งตัวออกไปดั่งลำแสง คว้าดาบซามูไรที่ยังไม่ทันตกถึงพื้นไว้ในมือ
“ฉัวะ!”
แสงเย็นวาบหนึ่งทิ่มแทงดวงตาจนรู้สึกเจ็บ ผู้คนหลับตาลงโดยสัญชาตญาณ
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็เห็นหมอกเลือดที่ลอยละล่องดั่งผ้าคลุมสีแดงในอากาศ
ชาวเกาะที่มากับมัตสึชิตะ ทาโทชิ ใช้สองมือกุมลำคอด้วยสีหน้าหวาดกลัวสุดขีด ลำคอส่งเสียงครางแหบแห้งประหลาด ถอยหลังไปสองสามก้าวแล้วล้มลงนอนหงาย
ในเวลาเดียวกัน ดาบซามูไรในมืออู๋ไป๋ก็หลุดลอยออกไป เร็วราวสายฟ้าแลบ วาบหนึ่งบนอากาศแล้วหายวับไป
มัตสึชิตะ ทาโทชิ ที่ยังไม่ทันถึงพื้นถูกดาบซามูไรปักทะลุหัวใจ ตรึงแน่นอยู่กับพื้น ศีรษะตกพับ สิ้นใจตายทันที
อันที่จริง ระดับพลังของมัตสึชิตะ ทาโทชิ และชาวเกาะอีกคนนั้นไม่ได้สูงส่งอะไร เป็นเพียงขั้นสูงระดับมนุษย์เท่านั้น
ประเทศเกาะนั้นก็แค่รัฐเล็ก ๆ กระจิดริด ผู้ฝึกยุทธ์ที่ฝึกลมปราณภายในได้มีน้อยมาก ยอดฝีมือในหมู่พวกเขายิ่งหายากราวกับขนนกกิเลน น้อยจนน่าเวทนา ข้อนี้เทียบกับหลงกั๋วอันยิ่งใหญ่และแผ่นดินเสินโจวไม่ได้เลยแม้แต่น้อย
ทั่วทั้งสถานที่ตกอยู่ในความเงียบสงัด
เฮ่ออวิ๋นอี้งงเป็นไก่ตาแตก
เขาไม่ถูกกับหลัวหยวนเจี๋ยมาตั้งแต่แรก และเมื่อมาอยู่ใหม่ก็ไม่อยากมีเรื่องกับชาวเกาะ ไม่อยากสร้างศัตรูเพิ่มอีก เพราะจะทำให้เขาในที่แห่งนี้เดินไปไหนก็ลำบาก
แต่อู๋ไป๋เคลื่อนไหวเร็วเกินไป ไม่ให้โอกาสเขาห้ามเลยแม้แต่น้อย ใช้มาตรการสายฟ้าแลบจัดการชาวเกาะสองคนไปอย่างเด็ดขาด
เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชาวเกาะสองคนนี้คือใคร? ชื่ออะไร?
“ผู้ใดไม่เคารพเจ้าตำหนัก ตาย!”
อู๋ไป๋พูดอย่างเย็นชา เพิ่งสังหารสองคนไป คิ้วและแววตายังคงปรากฏไอสังหารวูบวาบ