"ขอโทษที่ให้รอนานนะท่านทั้งหลาย!"
ซีเหมินหยุนอี้มองผู้คนรอบด้าน ใบหน้ายิ้มแย้ม
เพราะรู้ดีว่าตอนนี้ที่ตัวเองกำลังเผชิญหน้าอยู่คือสำนักเสินซวย ประตูเลือดสลาย และสำนักยาเทวะ
คนที่นี่แทบทุกคนอยากฆ่ามัน
แต่ซีเหมินหยุนอี้ก็ไม่ได้หวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ตั้งแต่ตัดสินใจมันก็รู้ผลลัพธ์แล้ว
เสี้ยวชีวิตในความตายรอบด้าน
การมาครั้งนี้คือการเดิมพันเพื่อเสี้ยวชีวิตนั้น
เย่าเทียนจี้จ้องมองซีเหมินหยุนอี้ด้วยสายตาเย็นชาดุร้าย "กล้าหาญนักหนอ กล้ามาคนเดียว"
"ฉันก็ไม่มีทางเลือกนี่ ถ้าไม่ถูกไล่ตึงจนมุม ฉันจะไปเฝ้าหน้าไอ้แก่พวกนายได้ไง แต่พวกนายก็ไม่เคยให้โอกาสเลือกฉันเลยนะ"
"เพื่อเจ้าอู๋... แม้มีคนนับล้านขวางทาง ฉันก็จะไปให้ได้ ตายกี่ความก็ไม่เสียใจ!"
เสียงก้องกังวานของซีเหมินหยุนอี้ดังประทะฟ้า ท่วมท้นไปด้วยความฮึกเหิม
"กล้าหาญจริง!"
เย่าเทียนจี้หัวเราะก้อง แต่เสียงหัวเราะนั้นแฝงเย้ยหยัน
มันเย้ยว่า "แต่ฉันชอบประโยคก่อนหน้านี้ของแกมากกว่า... คำว่า 'ถูกไล่ตึงจนมุม' ไง"
"ซีเหมินอวิ๋นอี้ ฉันเดาว่าอู๋ไป๋อยู่ในเมืองนี้ใช่ไหม?"
ซีเหมินหยุนอี้หัวเราะเยาะ "สำคัญอะไร? ฉันมาวันนี้เพื่อเอายาแก้พิษ อู๋ไป๋จะอยู่หรือไม่อยู่ก็ไม่สำคัญ... สิ่งที่สำคัญคือฉันต้องเอายาแก้กลับไป"
เย่าเทียนจี้เต็มหน้าด้วยรอยเย้ยหยัน "แล้วแกเอากลับไปไหว?"
"ไม่แน่ใจ แต่ฉันมั่นใจห้าสิบเปอร์เซ็นต์"
"ฮ่าฮ่าฮ่า..." เย่าเทียนจี้หัวเราะไม่หยุด แล้วเสียงหัวเราะก็เงียบกริบทันที ก่อนพูดเสียงดุดัน "วันนี้ พวกแกสักคนก็หนีไปไม่รอด ชีวิตอู๋ไป๋ฉันขอไว้แน่"