ยาฉงหมิงรีบร้อนพุ่งตัวเข้าไปในคฤหาสน์
เมื่อก้าวเข้ามา เขากวาดสายตาไปรอบ ๆ ก็พบว่าลานหน้าบ้านปกคลุมไปด้วยวัชพืช บ้านเรือนรอบด้านพังทรุดโทรมไปมาก ไม่มีร่องรอยว่ามีใครอาศัยหรือเดินผ่านมาเลย
"ศิษย์น้อง เดี๋ยวนำทางเร็ว!"
ยาซีอี้กลับยิ้มแล้วตอบว่า "ศิษย์พี่ เราถึงที่หมายกันแล้ว!"
"ถึงแล้ว?"
ยาฉงหมิงสำรวจรอบตัว ไม่เห็นแม้แต่เงาคน มีแต่ฝูงแมลงปลวกไต่ไปมาตามพื้น
"ศิษย์น้อง อย่าเล่นตลกสิ! เดี๋ยวนำทางเลย"
"ฮึ่ม!!!"
แสงสีขาววาบขึ้นในมือของยาซีอี้ พัดพับกางออกระยับในมือ เขาแกว่งเบา ๆ
รอยยิ้มของเขากลายเป็นเจื่อนแปลกประหลาด "ศิษย์พี่ คิดว่าที่นี่เหมาะกับการฝังศพคนไหม?"
ยาฉงหมิงแม้โง่แค่ไหนก็รู้สึกได้ว่ามีอะไรผิดปกติ
"ฝังศพคน? จะฝังใคร?"
ยาซีอี้หัวเราะเยาะ "ก็ฝังแกไง หน้าเนื้อใจเสือไอ้สัตว์อย่างแก"
"อวดดี! กล้าพูดกับข้า... กล้าพูดกับแบบนี้ รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?"
ยาฉงหมิงโมโหหนัก
ยาซีอี้แกว่งพัดเบา ๆ "ก่อนหน้าไม่รู้ แต่ตอนนี้รู้แล้ว... แต่เดิมฉันวางแผนจัดการไอ้สัตว์แก่ยาเทียนจี้นั่น ไม่คิดว่าไอ้สัตว์ตัวเล็กอย่างแกจะโดดออกมาเอง"
"ไอ้สัตว์แก่พ่อแกจัดการยาก แต่ไอ้หมูโง่อย่างแก จัดการง่ายนิดเดียว"
ยาฉงหมิงโกรธกรี๊ด "แกกล้าดูหมิ่นบิดาฉัน! อยากตายหรือไง?"
"ตั้งแต่เดินเข้าเมืองจิ่งเยว่มา ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจมีชีวิตกลับไปอยู่แล้ว"
พูดจบ กล้ามเนื้อและกระดูกบนใบหน้าของยาซีอี้เปลี่ยนรูปไป ไม่นานก็เปลี่ยนทั้งเสื้อผ้าและใบหน้า