อวี่อู๋ซินคิดว่าอู๋ไป๋กำลังล้อเล่น
ที่นี่คือสำนักเชินซวี่ ผู้แข็งแกร่งมากมายดังเมฆ......จะฝ่าออกไป? พูดเรื่องอะไรขึ้น?
“มีอะไรที่ต้องการความช่วยเหลือก็พูดมาเลย”
อู๋ไป๋ยิ้มแล้วตอบว่า “ไม่เป็นไร เธอช่วยฉันไปมากพอแล้ว!”
อวี่อู๋ซินยิ้ม
จากนั้นก็คุยกับอู๋ไป๋สักพัก แต่เธออยู่ได้ไม่นาน จึงลากลับไป
หลังจากนั้น อู๋ไป๋ก็หลบซ่อนฝึกฝนอยู่ในมิติของต้นไม้หมื่นภพ
มีคนมาก็ออกไปรับมือสักหน่อย
เวลาล่วงไปสิบกว่าวัน
ในมิติของต้นไม้หมื่นภพได้ผ่านไปกว่าสามเดือนแล้ว
เสี่ยวชิงกับซีเหมินหยุนอี้ได้รับความช่วยเหลือจากต้นไม้หมื่นภพ วรยุทธ์ก้าวหน้าก้าวกระโดด
ทั้งสองกลับก้าวเข้าสู่ขั้นกึ่งจักรพรรดิทั้งคู่
แต่อู๋ไป๋กลับไม่ยิ้มได้เลย
เขาหงุดหงิดจนสุดๆ
เพราะเขาฝ่าผนึกขึ้นได้แค่ชั้นเดียว
ตอนนี้คือเซียนจุนขั้นสมบูรณ์แบบ
แต่ไม่ว่าจะใช้วิธีไหน ก็ไม่สามารถฝ่าขึ้นสู่ขั้นกึ่งจักรพรรดิได้เสียที
มองซีเหมินหยุนอี้กับเสี่ยวชิงที่กำลังเหลิงเฟ้อ อู๋ไป๋ก็หมดอาลัยตายอยาก
ซีเหมินหยุนอี้เดินมาตบบ่าอู๋ไป๋ “เก่าอู๋ อย่าท้อสิ......เรื่องพรสวรรค์นี่ ใช้ความพยายามก็ชดเชยไม่ได้หรอก นายก็รู้ คนมันมีทั้งอัจฉริยะกับคนธรรมดา”
“วางใจเถอะ ถึงนายจะเป็นฝ่ายหลัง แต่เราไม่รังเกียจหรอก......ต่อจากนี้ฉันกับนกโง่จะดูแลนาย การันตีว่านายจะได้กินดีอยู่ดี”
อู๋ไป๋: “.......”
เสี่ยวชิงเดินมา “เธอก็เลิกกดเขาได้แล้ว เขาหงุดหงิดพออยู่แล้ว”
“อู๋ไป๋ นายอย่าไปสนใจเจ้าตัวปัญญาอ่อนคนนี้......สำนวนเฒ่าว่าความขยันชนะความโง่ ถึงนายจะเป็นคนธรรมดา ฉันเชื่อว่าถ้าขยัน อีกไม่กี่ร้อยปีนายก็น่าจะไปถึงระดับที่พวกเราอยู่ตอนนี้ได้”
อู๋ไป๋: ???
ซีเหมินอวิ๋นอี้ยิ้มกว้าง “เฒ่าอู๋ อย่าทำหน้าเศร้าสิ ถึงนายจะโง่สักหน่อย แต่ก็เป็นเพื่อนที่เราคลอดออกมาพร้อมกันอยู่ดี......มา ๆ ฉันเล่นมวยกับนายสักรอบ เป็นการระบายอารมณ์”