เสี่ยวกวยกับฉางคงต่อยต่อสู้กันจนสั่นสะเทือนฟ้าดิน ชั่วขณะนั้นแพ้ชนะแยกไม่ออก
อู๋ไป๋แค้นในใจลุกโชน ชักดาบพุ่งเข้าสังหารพวกคนของสำนักยมบดี
นอกจากปิงเติ้งหวัง พระยาไท่ซาน และจั๋วเทียนเหลียงแล้ว คนอื่น ๆ ฝีมือก็ไม่ธรรมดา
ในจำนวนนั้น แม้คนที่อ่อนที่สุดก็อยู่ในขั้นทองคำต้าหลวอทั้งนั้น
อู๋ไป๋อัดความโกรธไว้ในใจจนแน่นอึดอัด ไฟแค้นยิ่งทำให้พลังการต่อสู้ของเขาพุ่งสูงขึ้นอีกมาก
คนเดียวรับมือหกเจ็ดคน ยังไม่เสียเปรียบเลยแม้แต่น้อย
อู๋ไป๋อึดอัดใจหนัก ท่าทางจู่โจมเปิดกว้างเต็มที่
วิชาลับสมบัติศักดิ์สิทธิ์ทุกชนิดระดมออกมาหมด
ผู้เข้มแข็งสองคนของขั้นต้าหลัวจินเซียนถูกเขาผ่าออกเป็นสองซีกต่อหน้าต่อตา
ที่เหลืออีกล้วนเป็นพวกขั้นเซียนลึกลับ
แต่อู๋ไป๋ไม่หวั่นเกรงแม้แต่น้อย
มิติชีวิตและความตาย
คนที่เหลืออีกห้าคนถูกดูดกลืนเข้าไปทั้งหมด
มืดมนสิ้นแสง
แยกชิ้นส่วน
พวกขั้นเซียนลึกลับเหล่านี้ ฝีมือร่วงฮวบลงอย่างไม่มีทางหยุดยั้ง
ไม่ช้าก็ร่วงจากขั้นเซียนลึกลับลงมาอยู่ขั้นต้าหลัวจินเซียน
อยู่ในขอบเขตเดียวกัน อู๋ไป๋ไม่มีคู่
โกรธจัดชักดาบฟัน หนึ่งดาบต่อหนึ่งศพ
ขณะที่อู๋ไป๋กำลังสับหั่นพวกคนของสำนักยมบดี ซีเหมินหยุนอี้ก็ไม่ได้เฉยอยู่เช่นกัน
เขาลอบเลื้อยเข้าไปใกล้พระยาไท่ซานที่บาดเจ็บสาหัส
พระยาไท่ซานถูกเสี่ยวกวยตบหนึ่งฝ่ามือจนเส้นเอ็นแตกละเอียด บาดเจ็บหนักเกินขยับตัว กำลังนั่งบำบัดบาดแผลอยู่
ซีเหมินหยุนอี้ยิ้มเหยเก
"พญายมคุมความเป็นความตาย ตัวข้าผู้นี้คุมความเป็นความตายของพญายม"
"วูบ..."
พัดพับคมเหมือนใบมีด วาบผ่านไปหนึ่งวาบ
คอของพระยาไท่ซานถูกเลาะเปิด เลือดพุ่งกระจาย
พระยาไท่ซานไม่มีทางรอดแล้ว
ซีเหมินหยุนอี้ไม่สนใจเขาอีกต่อไป
เขาลอบแอบเคลื่อนเข้าไปหาพญาเสมอภาคและจั๋วเทียนเหลียงที่ฝังแน่นอยู่บนผนังหิน
"กระหน่ำ..."
ฟ้าแผ่นดินสั่นสะเทือน พื้นพสุธาแตกกระจัดกระจาย