ฉางคงยิ้มเย็นเจือเจ็บปวด จ้องมองเสี่ยวชิงแล้วพูดขึ้น
"นายไม่อยากรู้เหรอ ว่าชีวิตที่แล้วนายตายอย่างไร"
ดวงตาเสี่ยวชิงหรี่ลงเล็กน้อย ยิ้มเย็นตอบ
"ไม่ใช่จะบอกว่า ฉันชีวิตที่แล้วโดนอู๋ไป๋ฆ่าตายใช่ไหม"
"ฉลาดดี"
ฉางคงปรบมือเบา ๆ ยิ้มเจื่อน ๆ "ใช่แล้ว ชีวิตที่แล้วนายตายด้วยมืออู๋ไป๋"
สีหน้าของเสี่ยวชิงเย็นชาลงทันที
ซีเหมินหยุนยี่สบถโคตร
เชี่ยไรของแกฟังแล้วขนลุก! แกโกหกมั่วแบบนี้มันไอ้ปัญญาอ่อนชัด ๆ
คราวนี้ฉางคงไม่โมโห ยิ้มเย็นพูดต่อ
"ชีวิตก่อน อู๋ไป๋อยากจะยึดชิงหลวนเป็นสัตว์ขี่ของตัวเอง แต่ชิงหลวนยอมตายไม่ยอมก้มหัว สุดท้ายก็จบชีวิตลงใต้ดาบของอู๋ไป๋"
"ถ้าไม่เชื่อ ก็ลองถามตัวอู๋ไป๋ดูสิ"
ซีเหมินหยุนยี่ดูแคลน "แค่นี้เองเหรอที่นายทำได้? การยั่วยุแยกพี่น้องแบบนี้มันต่ำช้าเกินไปแล้ว"
ฉางคงหันไปมองอู๋ไป๋ "อู๋ไป๋ เรื่องนี้สำนักตาวจงน่าจะเล่าให้นายฟังแล้วใช่ไหม อย่าเพิ่งบอกว่าไม่รู้นะ"
เสี่ยวชิงหันมามองอู๋ไป๋
อู๋ไป๋ถอดใจถอดหายใจลึก ๆ แล้วพูดว่า "จริงตามที่นางว่า ชีวิตที่แล้วชิงหลวนตายด้วยมือฉัน"
"เรื่องนี้ไม่ใช่สำนักตาวจงเล่าให้ฟัง แต่เป็นฉินมู่"
"เสี่ยวชิง จริง ๆ ฉันก็อยากจะสารภาพกับนายมานานแล้ว ไม่เคยคิดจะปิดบังนายเลย"
ซีเหมินหยุนยี่มองอู๋ไป๋ตาค้าง "เก่าอู๋... นาย..."
อู๋ไป๋โบกมือ พูดด้วยรอยยิ้มขมขื่น "พวกเราเป็นพี่น้องกัน ผ่านความตายมาด้วยกัน ผ่านทุกข์ยากมาด้วยกัน ผิดก็คือผิด ชีวิตที่แล้วฉันฆ่าเสี่ยวชิงจริง"
ใบหน้าเสี่ยวชิงหนักอึ้งเหมือนน้ำ แสงฆาตกำลังก่อตัวในแววตา
ซีเหมินหยุนยี่เริ่มตกใจ "เสี่ยวชิง อย่าเชื่อคำยั่วยุของผู้หญิงต่ำช้านี่เด็ดขาด ชีวิตที่แล้วคือชีวิตที่แล้ว ไม่เกี่ยวอะไรกับชาตินี้"
ฉางคงหัวเราะเยาะ "ไม่เกี่ยวกับชีวิตที่แล้ว? ถ้าไม่ใช่อู๋ไป๋ฆ่าเขาตาย ตอนนี้เขาคงได้อิสระร่อนไปทั่วฟ้าเก้าชั้น เสียงเลื่องชื่อไปทั่วจักรวาลแล้ว อู๋ไป๋คนเดียวเท่านั้นที่ตัดทางของเขาจนไปไม่ถึงจุดสูงสุด"