เรือเล็กแตะพื้น แล้วก็ขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว
“ภาชนะล่องเวหา” ราชาแมงมุมอุทานด้วยความประหลาดใจ
อู๋ไป๋ยิ้มบางๆ ภาชนะล่องเวหานี้เป็นของโม่ซิงเยว่ เขาแย่งชิงมาได้
“ขึ้นเรือกันเถอะ!”
ราชาหมีดีใจสุดขีด วิ่งขึ้นเรือเป็นคนแรก
แค่ไม่ต้องบิน มันก็ดีที่สุดแล้ว
ทุกคนต่างขึ้นเรือ
อู๋ไป๋บังคับลบรอยประทับที่โม่ซิงเยว่ทิ้งไว้บนเรือ และเปลี่ยนอาคมบนเรือ
จากนั้น ภายใต้การควบคุมของเขา เรือต้าฉวนก็ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า ทะยานผ่านเมฆ แล้วเร่งความเร็วไปข้างหน้า
ความเร็วของภาชนะบินนี้เทียบเท่ากับความเร็วในการบินของขั้นราชันมนุษย์ระดับต่ำ
……
……
วันถัดมา ยามเย็น
เรือต้าฉวนลงจอดท่ามกลางขุนเขา
ทุกคนลงจากเรือ อู๋ไป๋เก็บเรือต้าฉวนเข้าไปในแหวนมิติ
อู๋ไป๋สัมผัสได้ชัดเจนว่าบริเวณโดยรอบนี้เต็มไปด้วยสัตว์มาร
หากไม่ใช่เพราะซือเจวี๋ยและคนอื่นอยู่ด้วย สัตว์มารรอบข้างคงบุกขึ้นมาแล้ว
“ไปกันเถอะ!”
ซือเจวี๋ยนำทางอยู่ด้านหน้า
อู๋ไป๋เดินตามข้างหลัง
“นี่คือถ้ำหมื่นอสูร?” ซีเหมินอวิ๋นอี้ถาม
ซือเจวี๋ยพยักหน้า แล้วพูดว่า “ที่นี่อาศัยสัตว์มารหลายล้านตัว เป็นเขตแดนของเผ่าสัตว์ร้ายของเรา”
สัตว์มารหลายล้านตัว จำนวนนี้ช่างน่าตกใจจริงๆ
เดินไปทางใต้
ยังไม่ทันได้เดินไกล ราชาแมงมุมก็ยิ้มหวาน ชี้ไปที่ภูเขาสูงที่รายล้อมด้วยหมอกหนา แล้วพูดว่า “นั่นคือภูเขาราชาแมงมุมของฉัน อยากไปทำธุระที่บ้านฉันไหมล่ะ?”