อู๋ไป๋แววตาวาววับ หัวเราะเย็นชา: "ถึงขั้นนี้แล้ว แกยังจะมีวิธีอะไรเอาสมุนไพรชั้นยอดสองร้อยต้นนั่นคืนมาได้อีก?"
ลู่หยวนซานแววตาเย็นชืด เสียงดุดัน: "อู๋ไป๋มีลูกสาว ถ้าพวกเราจับลูกสาวเขามาได้ ถึงตอนนั้นอย่าว่าแต่สมุนไพรชั้นยอดสองร้อยต้นเลย ต่อให้ห้าร้อยต้น อู๋ไป๋ก็ต้องให้"
"ตอนนี้ข้าบาดเจ็บสาหัส คนเดียวทำเรื่องนี้ยาก ขอพวกท่านช่วยข้า ถึงตอนนั้น เรารีดสมุนไพรชั้นยอดจากอู๋ไป๋ได้มากขึ้น ส่วนที่เกินมาข้าไม่เอาสักต้น ถือเป็นของขอบคุณพวกท่าน"
แววตาอู๋ไป๋พลันเย็นชืด ใจเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า
ไอ้แก่นี่ กล้าคิดจะลงมือกับถังถัง รู้งี้ตอนอยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ตน่าจะจัดการมันไปเสีย
อู๋ไป๋เผลอสังเกตเห็นเฉินยวนแววตาโลเล เห็นชัดว่าใจเต้นกับข้อเสนอของลู่หยวนซาน เจตนาฆ่าในใจยิ่งพลุ่งพล่าน
เขาหัวเราะเย็นชา: "ลู่หยวนซาน พวกเราสองคนไปจับลูกสาวอู๋ไป๋ แล้วสมุนไพรชั้นยอดที่รีดไถมาได้นั่นถือเป็นของขอบคุณที่เจ้าให้พวกเราสองคน?"
"ฮ่าๆๆ... เจ้านี่คิดแผนได้ดีจริง กลเม็ดยืมดอกไม้ถวายพระนี่ใช้ได้ไม่เลว ไอ้โง่เอ๊ย คิดว่าพวกข้าก็โง่เหมือนเจ้ารึไง?"
เฉินหยวนชะงัก จริงด้วย เขากับ 'หลินไป๋' จับลูกสาวอู๋ไป๋ แล้วสมุนไพรชั้นยอดที่แลกมาได้ มันควรจะเป็นของพวกเขาอยู่แล้ว ทำไมถึงกลายเป็นของขอบคุณจากลู่หยวนซาน?
นี่มันใช้พวกเขาเป็นเครื่องมือนี่หว่า
ลู่หยวนซานหน้านิ่งไม่สะทกสะท้าน: "แผนนี้ข้าเป็นคนคิด ตอนนั้นข้าก็จะลงมือด้วย"