ซ่างกวนอวี่เฟยก็เข้ามาดูด้วย เห็นรูปร่างน่าสมเพชของลู่หยวนซานแล้วอดถามขึ้นไม่ได้ว่า "เขาเป็นอะไร?"
"ฝีมืออู๋ไป๋"
ซ่างกวนอวี่เฟยผงะไปครู่หนึ่งแล้วถึงได้สติ เอามือปิดปากหัวเราะ อู๋ไป๋ก็คือผู้อาวุโสหลินตัวเองไม่ใช่รึไง
"ผู้อาวุโสหลิน จะออกไปดูหน่อยไหม?"
"รอสักประเดี๋ยวก่อน"
รอได้ไม่นาน เสียงเคาะประตูถี่ ๆ รัว ๆ ก็ดังขึ้น
อู๋ไป๋ดึงซ่างกวนอวี่เฟยให้ถอยหลัง มาอยู่ข้างเตียง ถามอย่างไม่ได้ดั่งใจว่า "ใคร?"
"ผู้อาวุโสหลิน ข้าเฉินหยวนเอง มีเรื่องแล้ว!"
อู๋ไป๋รออยู่ครู่หนึ่งถึงได้เดินไปเปิดประตู หาวหวอด ๆ มองฉินหยวนหน้าประตูที่หน้าตาเต็มไปด้วยความร้อนรน ขมวดคิ้วว่า "ยังไง ฟ้าถล่มรึ?"
ฉินหยวนอิจฉาอยู่ในใจ คิดว่า "ทำไมไม่เหนื่อยตายบนหน้าท้องซ่างกวนอวี่เฟยไปเลยเล่า"
คิดในใจอย่างนี้ แต่คงพูดออกมาจริง ๆ ไม่ได้ เอาแต่ร้อนใจว่า "ท่านลู่เกิดเรื่องแล้ว"
"หืม?" อู๋ไป๋แสร้งทำเป็นตกใจ "ยังไง เขาตายแล้วรึ?"
เฉินหยวน "......"
"เปล่า เขาบาดเจ็บสาหัส ผู้อาวุโสหลินตามข้าไปดูเถิด"
อู๋ไป๋พยักหน้า เดินตามฉินหยวนไปที่ห้องหนึ่งอย่างเสียไม่ได้
"นี่มันเรื่องอะไรกัน?"
อู๋ไป๋เห็นลู่หยวนซานหน้าซีดเซียว ท่าทางอิดโรย ก็จงใจแสดงท่าทางตกใจ
ลู่หยวนซานหลังหักกระดูกแตก ขาถูกลูกธนูทะลุเป็นรูเลือด ทั้งยังถูกทำให้ตกใจกลัว คนทั้งตัวถึงขั้นสั่นสะท้าน
สายตาเขาเต็มไปด้วยความแค้น พูดอย่างยากลำบากว่า "ข้า ข้าเจออู๋ไป๋มา"