สี่คนอ้อมไปอ้อมมา ป่านป่านเขาข้ามห้วย ในที่สุดก็ได้ยินซีเหมินหยุนอี้พูดว่า "เราใกล้ถึงแล้ว"
อู๋ไป๋มองภูเขาสูงตระหง่านที่แทงฟ้าตรงหน้า "สำนักอิมซานอยู่บนภูเขาลูกนี้เหรอ?"
"ไม่ใช่ ต้องข้ามภูเขาลูกนี้ไป"
ซีเหมินหยุนอี้ดูตื่นเต้นไม่น้อย เพราะนานแล้วที่ไม่ได้กลับมา
"จากนี้ไป ไม่ต้องเดินด้วยขาแล้ว"
พูดจบก็พุ่งขึ้นกลางอากาศ
อ้อมภูเขาครึ่งรอบ
แว่วเสียงคำรามก้องกัมปนาททั่วหุบเขา
อู๋ไป๋เงยหน้ามองไป เห็นน้ำตกสายหนึ่ง
ซีเหมินหยุนอี้พาทุกคนบินตรงไปยังน้ำตก
ทั้งสี่มาถึงหน้าน้ำตก อาธีน่ามองไปรอบ ๆ "อย่าบอกนะว่าสำนักอิมซานซ่อนอยู่ใต้น้ำตก"
"ไม่ใช่ อยู่หลังน้ำตก" อู๋ไป๋กล่าว
เขารู้สึกได้ว่าหลังน้ำตกมีถ้ำอยู่
ซีเหมินอวิ๋นอี้ยิ้ม "เห็นไหม ไม่มีอะไรหนีพ้นสายตานายได้จริง ๆ โชคดีที่เป็นเพื่อนกับนาย ถ้าเป็นศัตรู สำนักอิมซานฉันก็อันตรายแล้ว"
"เลิกประจบเลย นำทางเร็ว!"
ทั้งสี่พุ่งทะยานออกไป พร้อมจะฝ่าน้ำตกผ่านไป
แต่เพียงเข้าใกล้ ปราณอัปมงคลหลายสายก็ฉีกกระแสน้ำพุ่งเข้าใส่พวกเขา
ซีเหมินหยุนอี้ยกมือขึ้นสั่นสลายมันจนแตกกระจาย
"ใครกล้าลงมือกับชายหนุ่มผู้นี้? คันหนังหรือไง?"
ระหว่างพูด ทั้งสี่ก็ฝ่าน้ำตกผ่านไปแล้ว
หลังน้ำตกคือถ้ำธรรมชาติ
ชายฉกรรจ์ชุดดำหลายคนจ้องมองอู๋ไป๋และพวกอย่างเฝ้าระวัง
"ท่านหนุ่ม?"
คนหนึ่งเห็นซีเหมินหยุนอี้ สีหน้าตกใจ จำได้ทันที
"หลี่เหวินชวนนี่มันน่าโมโหจริง ๆ กล้าลบหลู่ผู้เป็นนาย กล้าลงมือกับชายหนุ่มผู้นี้"
ซีเหมินหยุนอี้วิ่งเข้าไป ยกมือตบท้ายกระหม่อมของอีกฝ่ายซ้ำ ๆ หลายครั้ง
หลี่เหวินชวนถูกตบจนตาลายศีรษะมึน ร้องขอชีวิตไม่หยุด
"ท่านหนุ่มโปรดสงบโทสะ ท่านหนุ่มโปรดให้อภัย ผมไม่รู้ว่าเป็นท่านจริง ๆ"
หลี่เหวินชวนกอดหัวหนีไปทั่ว
เห็นได้ชัดว่าซีเหมินหยุนอี้กับหลี่เหวินชวนสนิทสนมกันดี
อู๋ไป๋กับอีกสองคนเดินเข้าไป ซีเหมินหยุนอี้ถึงหยุดมือ
"ลุงหลี่ ขอแนะนำหน่อย" ซีเหมินหยุนอี้ชี้ที่อู๋ไป๋ "คนนี้คือเพื่อนรักของฉัน อู๋ไป๋"
หลี่เหวินชวนตกใจ มองอู๋ไป๋แล้วเอ่ยอย่างลองดี "จอมยุทธ์จักรพรรดิ... อู๋ไป๋?"
"อย่าเรียกจอมยุทธ์จักรพรรดิหรอก เรียกอู๋ไป๋ก็พอ"