อู๋ไป๋เอามือปิดหน้า น่าอายเกินไปแล้ว
เขาเห็นชัดแจ๋งว่าสีหน้าของหยวนเหิงและคนอื่น ๆ เปลี่ยนจากตะลึงงันเป็นดูถูกเหยียดหยาม จากนั้นก็มองซีเหมินอวิ๋นอี้เหมือนมองคนปัญญาอ่อน
สุดท้ายทุกคนก็หันมามองอู๋ไป๋ แทบจะถามออกมาว่า 'ไอ้บ้านี่เพื่อนนายเหรอ'
อู๋ไป๋ใช้สายตาบอกพวกเขาว่าเขาไม่รู้จักคน ๆ นี้
แต่ทุกคนเข้าใจความหมายของเขาผิดไปชัด ๆ คิดว่าซีเหมินอวิ๋นอี้เป็นเพื่อนที่สนิทกับเขามาก
อู๋ไป๋อยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา เขาไม่รู้จักไอ้โง่นี่จริง ๆ
"อู๋ไป๋ เรื่องต่าง ๆ จัดการเสร็จแล้วเหรอคะ"
เหลยมู่มู่ถามพร้อมรอยยิ้มบางเบา
อู๋ไป๋พยักหน้าเล็กน้อย "จัดการเรียบร้อยแล้ว"
"ว้าว ท่านอู๋ สาวน้อยน่ารักสดใสคนนี้เป็นน้องสาวนายเหรอ"
อู๋ไป๋พยักหน้า "เธอชื่อเหลยมู่มู่ เป็นศิษย์ของท่านหยวนเหมือนกัน"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ทำหน้าเซ็ง "ท่านอู๋ นายมีน้องสาวน่ารักกี่คนกันแน่"
"สองคน คนหนึ่งคือเป่าเอ๋อร์ อีกคนคือมู่มู่ ต่างก็เป็นพี่น้องร่วมสาบานที่เป็นชายหญิงกัน"
ซีเหมินอวิ๋นอี้มองเหลยมู่มู่ตาวาว "สาวน้อยมู่มู่ ฉันชื่อซีเหมินอวิ๋นอี้ เป็นผู้ที่ฟ้าเลือกสรร ต่อไปฉันจะคุ้มครองเธอเอง มีเรื่องลำบากอะไรบอกฉันได้เลย"
เหลยมู่มู่ค่อนข้างกลัวซีเหมินอวิ๋นอี้ที่กระตือรือร้นเกินเหตุ แอบถอยหลังไปหนึ่งก้าว พูดเบา ๆ ว่าขอบคุณ
"ไม่เป็นไร เป็นพวกเดียวกัน ไม่ต้องเกรงใจ" ซีเหมินอวิ๋นอี้ดีอกดีใจเหมือนกับได้ดี