หม้อไฟเดือด น้ำพริกน้ำมันแดงคลุกเคล้า หอมกรุ่นชวนชิม
ทุกคนกินอย่างเอร็ดอร่อย
กระยาหง่าวตักของด้วยตะเกียบรวดเร็วปานสายฟ้า
อู๋ไป๋แซวว่า "ด้วยระดับการบำเพ็ญแบบนาย ฉันนึกว่าไม่ต้องกินอาหารธรรมดาแบบนี้ไปนานแล้ว"
"จะกินก็ได้ ไม่กินก็ได้ แล้วแต่อารมณ์ จริง ๆ ไม่ว่าระดับการบำเพ็ญจะสูงแค่ไหน มีความสุขกับชีวิตสำคัญที่สุด... แข็งแกร่งขนาดฉู่ซีน ก็ยังเลี่ยงไม่ได้เลยใช่ไหมล่ะกับความอร่อยแบบนี้?"
อู๋ไป๋ถามอย่างสงสัย "ฉู่ซีนก็กินข้าวด้วยหรือ?"
"กินสิ ทำไมจะไม่กิน เปลี่ยนเมนูกันไปเรื่อย ๆ... ไม่ใช่แค่กิน ยังขี้เป็นด้วยนะ"
ทุกคน: "......"
ตอนกินข้าวจะไม่พูดเรื่องมีกลิ่นแบบนี้ได้ไหม?
อู๋ไป๋ยิ้ม "กระยาหง่าวพูดมีเหตุผล ไม่ว่าระดับการบำเพ็ญจะสูงแค่ไหน มีความสุขสำคัญที่สุด... แล้วกระยาหง่าวนายล่ะ นายมีความสุขไหม?"
มือของกระยาหง่าวแข็งค้าง เงยหน้ามองอู๋ไป๋ แล้วแต้มรอยยิ้มขึ้นบนใบหน้า "มีความสุขสิ ฉันควบคุมวัฏฏะ ชีวิตของสรรพชีวิตนับพันนับล้านอยู่ในมือฉันทั้งหมด จะไม่มีความสุขได้อย่างไร?"
"อู๋ไป๋ พอนายได้นั่งบนบัลลังก์อันนั้น นายจะรู้ว่าความสุขแบบนี้ไม่มีอะไรมาแทนได้"
มุมปากอู๋ไป๋ยกขึ้นเล็กน้อย รู้สึกว่ากระยาหง่าวพูดไม่จริงใจ ยิ้มแบบฝืน ๆ
เขามองรอบตัว อยู่ตัวคนเดียวในที่พักพิงแห้งแล้ง แม้จะมีอำนาจสูงส่งเบื้องบน... แต่มีความสุขจริงหรือ?
"เอา ดื่มแก้วหนึ่ง!"
ทุกคนชนแก้วกันไปมา
กระยาหง่าวยิ่งดื่มยิ่งมีสติ "ไวน์อันนี้มันอ่อนแรงชะมัด"
อู๋ไป๋แซว "ด้วยระดับของนาย ไวน์ที่จะทำให้นายเมาคงไม่มีอยู่จริงสินะ?"
"ก็ไม่เชิง ไวน์เมาเซียนที่ฉู่ซีนส่งมาให้ ต้มจากผลไม้วิเศษกว่าพันชนิด คราวก่อนฉันดื่มไปนิดหน่อย เมาอยู่หลายวัน"
"ไวน์เมาเซียนเหรอ?" อู๋ไป๋หัวเราะ "โม้เนาะ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าไวน์เมาเซียนอันนี้เก่งขนาดทำนายเมาได้"