อู๋ไป๋เตะซีเหมินยุนอี้ไปหนึ่งครั้งอย่างไม่ได้ใจดี
"เรื่องข้างนอกให้ฉันจัดการเอง พวกแกสองคนก็อย่าได้แค่ยืนดู สอบสวนมันให้ดี ๆ พยายามถามข่าวที่มีประโยชน์ออกมา"
เสี่ยวชิงพยักหน้า "ใจเย็น ๆ ฝากไว้กับพวกเรา!"
อู๋ไป๋ตอบรับแผ่ว ๆ แล้วร่างกะพริบหายออกจากอาณาจักรชีวิตกับความตาย
จากนั้นเขาทะยานขึ้นฟ้า บินตรงไปยังเพดานโดมของมหาศาลา
ร่างของอู๋ไป๋ลอดผ่านเพดานไปได้อย่างตรงไปตรงมา ปรากฏอยู่ในอีกมิติหนึ่ง
เขามองไปรอบ ๆ แล้วตกตะลึงงัน
นี่คือพื้นที่ขนาดมหึมา ถูกแบ่งแยกออกเป็นโซนย่อย ๆ มากมายด้วยม่านพลังกั้น
ในแต่ละโซนนั้น ขังปีศาจเลือดอยู่แน่นขนัดเต็มไปหมด
ประมาณคร่าว ๆ ปีศาจเลือดที่นี่มีมากถึงหลายพันตัว
ตรงจุดศูนย์กลาง มีเวทีสูงหนึ่งแห่ง
อู๋ไป๋เดินเข้าไปใกล้ ใบหน้าเปล่งความยินดีขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เวทีสูงนี้เป็นทรงกลม เส้นผ่านศูนย์กลางราว 7-8 เมตร บนนั้นมีลายค่ายกลสลักอยู่
เขาร่างกะพริบกลับเข้าสู่อาณาจักรชีวิตกับความตายอีกครั้ง
ซีเหมินยุนอี้กำลังต่อยราชาเสวี่ยส่าเล่นเหมือนถุงทรายอยู่พอดี
"เป็นไงบ้าง?"
ซีเหมินยุนอี้หยุดมือ หน้าบูดบี้ "ตัวนี้ปากแข็งมาก ถามอะไรก็บอกว่าไม่รู้ บอกแต่ว่าแค่ทำตามคำสั่งเท่านั้น"
อู๋ไป๋หัวเราะเยาะ "ที่มันพูดอาจจะจริงก็ได้... ถึงจะเป็นขั้นเซียนจวินก็ยังไงล่ะ? ในสายตาของพวกเทพปฐมกาลนั่น มันก็เป็นแค่มดปลวกตัวหนึ่ง แค่ลูกสมุนธรรมดา"
"ไม่ต้องถามแล้ว จัดการมันซะ! ฉันหาทางออกจากที่นี่ได้แล้ว"
เสี่ยวชิงกับซีเหมินยุนอี้ตาเป็นประกาย
"อู๋แก่ ตัวนี้ไม่มีประโยชน์แล้ว เดี๋ยวฉันจัดการมันให้"
อู๋ไป๋ตอบรับแผ่ว ๆ
ซีเหมินยุนอี้ยกเท้าลงบีบคอราชาเสวี่ยส่าจนหักในทันที แล้วเตะศพมันกระเด็นลงสู่อาณาจักรความตาย
อู๋ไป๋พาทั้งสองออกมาด้านนอก
"โว๊ยยย... สัตว์ประหลาดเยอะแบบนี้ ฉันขออยู่ข้างในก็แล้วกัน"
อู๋ไป๋หน้าถั่ว "มันออกมาไม่ได้หรอก มีม่านพลังกั้นอยู่"
ซีเหมินยุนอี้ตบอกตุบ ๆ "งั้นก็ดี งั้นก็ดี... ไม่ใช่ว่าฉันกลัวนะ แต่ถ้าโดนของพวกนี้กัดจะกลายเป็นแบบเดียวกับมัน ฉันไม่อยากกลายเป็นสัตว์ประหลาดหรอก"
เสี่ยวชิงถาม "วิธีออกไปที่แกว่าน่ะมันยังไง?"