เมืองจิ้นเจียง เหนือคฤหาสน์ตระกูลหลิน
บนฟ้าจู่ ๆ ก็ปรากฏรอยแยกสายหนึ่ง ร่างหนึ่งตกลงมาจากนั้น
ดีที่ไม่มีใครเห็น ไม่งั้นคงต้องตกใจคางห้อยแน่
อู๋ไป๋กลับมาอย่างเงียบเชียบเช่นนี้
ฉีกทลายห้วงมิติ
วิชาตัวของท่านอู๋หวงช่างล้ำลึกจนหยั่งไม่ถึงจริง ๆ
อู๋ไป๋กลับถึงบ้าน
ทุกคนในบ้านหันขวับมามองเขาโดยไม่รู้ตัว
หลินตั้นจวงเอ่ยด้วยความแปลกใจ "คุณสามี ไม่ได้ไปเมืองหลวงเหรอคะ"
อู๋ไป๋แต่งเรื่องไปส่ง ๆ ก็หลบเลี่ยงผ่านไปได้
"คุณภรรยา ถือโอกาสตอนนี้ยังหัววันอยู่ เราไปที่หมู่บ้านรับคุณตาคุณยายสองท่านมาอยู่ด้วยกันดีไหม"
หลินตั้นจวงไม่ขัดข้อง
"พี่ใหญ่ หนูก็อยากไปด้วย" ถังเป่าเอ๋อร์เข้ามาร่วมวง
"ได้ ไปด้วยกัน"
"อู๋เฒ่า ฉันมีเรื่องจะบอกนายพอดี" ซีเหมินอวิ้นอี้เดินเข้ามา พลางพูดว่า "ใกล้จะตรุษจีนแล้ว ฉันก็ต้องกลับบ้านแล้ว"
"นายจะกลับพรรคเขาหยินเหรอ"
ซีเหมินอวิ้นอี้พยักหน้า "ใช่ ฉันต้องกลับไปอยู่เป็นเพื่อนอาจารย์ช่วงตรุษจีน รอหมดตรุษเมื่อไหร่ค่อยกลับมาหานาย"
"นายลองเช็กดู เงินน่าจะเข้าแล้ว เรื่องต้นหิมะรอยเลือดนายจัดการเร็วหน่อย"
อู๋ไป๋พยักหน้าเบา ๆ ถามว่า "จะไปเมื่อไหร่"
"เดี๋ยวนี้แหละ"
"งั้นฉันไปส่งนายที่สนามบิน"
"ส่งอะไรวะ ฉันไม่ใช่เด็กแล้ว ไม่ต้องส่งหรอก" ซีเหมินอวิ้นอี้มองไปทางทุกคน หัวเราะแล้วพูดว่า "สวัสดีปีใหม่ทุกท่าน ฝากอวยพรล่วงหน้าด้วยนะครับ ไปแล้ว เจอกันปีหน้า"
ซีเหมินอวิ้นอี้จากไปอย่างมาดแมน