“เหตุผลหนึ่ง? งั้นแปลว่าการตายของฉันยังมีสาเหตุอื่นอีก?”
ฉู่ฉินเยว่พยักหน้าเบา ๆ “ถ้านายอยากฟังเรื่องเต็ม ฉันเล่าให้ทั้งหมดได้”
“เรื่องยาวไหม?” อู๋ไป๋ถาม
“ฉันรู้ว่านายรีบกลับไปจัดการพวกคนในโลกเทพ เรื่องไม่ยาวหรอก”
อู๋ไป๋นั่งลง “เล่ามาสิ”
ฉู่ฉินเยว่เริ่มเล่าอย่างช้า ๆ
“โลกเทพสูงส่งเหนือหมู่มวล มองสรรพชีวิตเหมือนฝุ่นธุลี”
“นายคือเทพสูงสุดที่เยาว์วัยที่สุดของโลกเทพ มีสิบเทพผู้ปกครองอยู่ใต้บังคับบัญชา ทั้งโลกเทพซ่อนตัวอยู่เหนือฟากฟ้า หัวเราะเยาะมองสรรพชีวิต”
“โลกเทพไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับสงครามของเหล่าเผ่าพันธุ์ ไม่ใช่เพราะชอบสันติ แต่เพราะไม่สนใจเสียด้วยซ้ำ สมัยนั้นโลกเทพแข็งแกร่งเกินไป”
“พ่อฉันเป็นถึงเจ้าแห่งฟากฟ้า แต่พันภพนับไม่ถ้วน มิติต่าง ๆ มีมากมายเหลือเกิน แม้แต่พ่อฉันยังไม่เคยรู้ว่าโลกเทพมีอยู่จริง”
อู๋ไป๋ฟังอย่างเงียบ ๆ ไม่แทรกแซง
ฉู่ฉินเยว่เล่าต่อ “จนกระทั่งวันหนึ่ง ชางหยา หนึ่งในสิบเทพผู้ปกครอง บุกมาถึงส่วนลึกของฟากฟ้า แดนวัฏฏะ และเรียกร้องให้เปิดประตูวัฏฏะ เขาอยากเปลี่ยนชะตาของคนหนึ่งคน”
“กู่ตี้เป็นผู้รักษาแดนวัฏฏะ ประตูวัฏฏะจะเปิดง่าย ๆ ได้อย่างไร? แผนภาพดาวทั้งฟากฟ้าตะวันออก รวมถึงโลกด้วย อยู่ในนั้นทั้งหมด ไม่ต้องพูดถึงบี้แหลก แค่แตะเบา ๆ โลกก็จะภูเขาถล่มดินแตก ทะเลย้อนไหล คนตายนับไม่ถ้วน”
“ชางหยาหยิ่งผยองมาก ลงมือทะเลาะกับกู่ตี้เต็มที่ ไม่คิดว่ากู่ตี้จะแพ้อยู่ครึ่งกระบวน… โชคดีที่พ่อฉันมาทันเวลา ชางหยาสู้ไม่ได้ บาดเจ็บสาหัสแล้วหนีไป”
“พ่อฉันไล่ล่าตามไป จึงได้รู้ว่าโลกเทพมีอยู่จริง”
“ตอนที่พ่อฉันกำลังจะสังหารชางหยา นายก็ปรากฏตัวขึ้น นายหยิ่งยิ่งกว่าชางหยาอีก บังคับให้พ่อฉันเป็นข้ารับใช้”
อู๋ไป๋: “……”
เขาจะบังคับให้ฉู่ซวนเป็นข้ารับใช้?
นี่มันเรื่องที่เขาทำจริงเหรอ?
“แล้วยังไงต่อ?”
ฉู่ฉินเยว่ทำสีหน้าประหลาด มองอู๋ไป๋ “ตอนนั้นนายหยิ่งมาก ๆ นิสัยพ่อฉันนายก็รู้ นายโดนเตะกระเด็นไปหลายหมื่นลี้”
อู๋ไป๋มุมปากกระตุกไปมา
“เตะที่หน้าด้วย” ฉู่ฉินเยว่เสริมเสียงเบา