คนจากชาติก่อน ชาตินี้กลับปรากฏตัวอยู่รอบตัวเขา
อู๋ไป๋รู้สึกอุ่นใจไม่น้อยในใจ
ทันใดนั้น เขาหันไปมองเอาหวง "ที่นายห้ามเธอพูดต่อ เพราะรู้ถึงจุดจบของฉันในอนาคตใช่ไหม"
สีหน้าของเอาหวงแข็งค้าง
อู๋ไป๋ยิ้ม "ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมด แต่ก็เหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนเลย รวมถึงจุดจบของฉันในชาตินี้ด้วยใช่ไหม"
เอาหวงอ้าปากจะพูด แต่ก็ไม่เอ่ยอะไรออกมา
เขาไม่คิดมาก่อนเลยว่าอู๋ไป๋จะเดาถูก
"วางใจเถอะ! จุดจบจะเปลี่ยนไป"
"งั้นก็แปลว่า ฉันได้ดาบใหญ่ ได้ชุดเกราะจอมยุทธ์จักรพรรดิ ได้หอปีกาล เพราะสิ่งเหล่านี้แท้จริงแล้วเป็นของฉันอยู่แล้ว ฉู่สวินวางมันไว้บนเส้นทางที่ฉันเดิน ฉันจะไม่เจอก็ยาก ใช่ไหม"
เอาหวงส่ายหัวเบา ๆ
"ดาบใหญ่ ใช่ มันเป็นการจัดการของฉู่สวินจริง เขาวางเส้นทางให้นายไว้จริง แต่เส้นทางนั้นกลับเกิดปัญหาขึ้น"
"การจัดการเดิมของฉู่สวินคือ ชาตินี้นายจะไม่ได้เจอกับหลินตั้นจวง แต่พวกนายกลับเจอกัน"
"ชุดเกราะจอมยุทธ์จักรพรรดิกับหอปีกาล แท้จริงก็ไม่ควรปรากฏในระดับการบำเพ็ญแบบนาย แต่กลับปรากฏขึ้นมาซะงั้น"
เอาหวงไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง "ฉันคิดว่า มีพลังบางอย่างที่มองไม่เห็น ทำลายแผนการของฉู่สวินทิ้ง"
"เป็นพรมแดนเทพงั้นเหรอ" อู๋ไป๋ถาม
เอาหวงส่ายหัว "ไม่แน่ใจ นี่แหละคือเหตุผลที่ฉันขอให้พวกเขากลับมา แต่แผนนี้ฉู่สวินเป็นคนวาง เส้นทางนี้ฉู่สวินเป็นคนจัด พวกเขาก็บอกไม่ได้เหมือนกัน"
อู๋ไป๋หันไปมองฉู่ฉินเยว่ "รบกวนกลับไปบอกพ่อของเธอหน่อย เส้นทางของฉันฉันจะเดินเอง ไม่ต้องเหนื่อยวางทางให้ฉันหรอก"