ศรชีวิตมรณะประกอบร่างขึ้นมา
เรียกว่าลูกศร แต่หนากว่าหัวรถไฟซะอีก ยาวเกือบร้อยเมตร
ทันทีที่ศรชีวิตมรณะปรากฏ พลังฆ่าฟันน่าสะพรึงก็ปกคลุมไปทั่วรัศมีหลายลี้ เหล่าสัตว์ดุร้ายและสัตว์โบราณสั่นเทิ้มแผ่ตัวราบลงกับพื้น
งูเขียวตาเขียวยักษ์เชิดฟ้าตั้งท่าป้องกันโดยสัญชาตญาณ มันรู้สึกได้ถึงภัยอันตราย
อู๋ไป๋กำสายธนูด้วยสองมือ ถอยหลังทีละก้าว
คันธนูถูกดึงตึงเต็มวงกลม
ดวงตาเย็นเยียบมองไปยังงูเขียวตาเขียวยักษ์เชิดฟ้า "ไอ้สัตว์ก็คือไอ้สัตว์ พูดดี ๆ ไม่ฟัง งั้นก็ไม่ต้องพูดแล้ว"
"กระหน่ำ!"
วินาทีที่ศรชีวิตมรณะถูกยิงออกไป เสียงระเบิดน่าสะพรึงดังกึกก้อง มิดิมิติบิดเบี้ยวไปทั้งแผ่น
งูเขียวตาเขียวยักษ์เชิดฟ้าคำรามออกมาอย่างขุ่นเคือง ดวงตาสีเขียวขจรขนาดเท่าโคมไฟรวบรวมแสง
จากนั้น ลำแสงเขียวสองสายพุ่งออกจากดวงตาทั้งสองข้างโดยตรง ปะทะเข้ากับลูกศรที่พุ่งเข้ามา
"ตูม!"
พายุซัดสวน
ลำแสงเขียวทั้งสองถูกลูกศรชนจนระเบิดกระจาย พังทลายในพริบตา
งูเขียวตาเขียวยักษ์เชิดฟ้าร้องกรีดฮือด้วยความตื่นตระหนก
ลูกศรยาวร้อยเมตรปักเข้าที่ภูเขางูโดยตรง หลังเสียงระเบิดสุดสะเทือน เลือดเนื้อกระเด็นกระจาย ฝนเลือดโปรยปรายกลางอากาศ
ร่างยาวหลายร้อยเมตรของงูเขียวตาเขียวยักษ์เชิดฟ้าระเบิดเป็นเสี่ยง ๆ นับไม่ถ้วน ซากศพแตกกระจายเท่าก้อนหินมหึมา ร่วงหล่นสู่พื้นดิน
อู๋ไป๋ยกมือดูดเข้าหาตัว ดวงตาทั้งสองข้างขนาดเท่าโคมไฟก็ถูกดูดมาอยู่ในมือ
ที่งูเขียวตาเขียวยักษ์เชิดฟ้าแข็งแกร่งนัก ก็เพราะดวงตาทั้งสองข้างนี้ แก่นแท้ของพลังทั้งหมดที่มันบำเพ็ญมาล้วนรวมอยู่ที่ดวงตาคู่นี้