เจ็ดขั้นไร้พ่าย ห้าคนถูกดูดเข้าไปในกระถางสี่เทพ ที่เหลืออีกสองคน คนหนึ่งถูกฉินอี้เล่นงานจนพิการ ยังเหลืออีกคนที่กำลังดิ้นรนเอาชีวิตรอด
อู๋ไป๋ยืนดูอยู่ข้าง ๆ อย่างสบายอารมณ์: “จะให้ช่วยไหม?”
ฉินอี้: “ไม่ต้อง”
ช่วย? ฉันไม่ต้องการหน้ากันเลยหรือไง?
ซีเหมินอวิ๋นอี้ตะโกนอย่างน่าหมั่นไส้: “ใช้ตาเลเซอร์ของนายยิงมันสิ”
ฉินอี้มุมปากกระตุก: “มันคือดวงตาแห่งคุณธรรมและอธรรม”
“งั้นก็ใช้ตาเลเซอร์แห่งคุณธรรมอธรรมของนายยิงมัน”
ฉินอี้: “.......”
“ดวงตาแห่งคุณธรรมและอธรรมใช้มากเกินไปไม่ได้”
“ทำไมล่ะ? ฉันเคยได้ยินแก้วน้ำ จาน ถาด ชามแบบใช้แล้วทิ้ง ถุงมือ ถุงพลาสติก ผ้าอ้อมใช้แล้วทิ้ง.....หรือว่าวิทยายุทธก็มีแบบใช้แล้วทิ้งด้วย?”
ฉินอี้พูดไม่ออก: “ดวงตาแห่งคุณธรรมและอธรรมใช้มากเกินไปจะตาบอด”
“แม่เจ้า......น่ากลัวขนาดนี้เลยเหรอ?”
ฉินอี้พยักหน้า: “ฉันเคยตาบอดมาหลายครั้งแล้ว”
“ฟื้นฟูได้ไหม?”
“ไร้สาระ”
“งั้นก็รีบใช้เลยสิ”
ฉินอี้: ???
ซีเหมินอวิ๋นอี้ตื่นเต้น: “คนเรามันก็มีความอยากรู้อยากเห็นน่ะ ฉันอยากรู้ว่าคนที่เจ๋งแบบนายพอตาบอดแล้วจะเป็นยังไง”
ฉินอี้: “.......”
เขาหันไปมองขั้นไร้พ่ายที่อยู่ตรงข้าม: “เดี๋ยวนะ เดี๋ยวค่อยสู้กัน ขอฉันจัดการไอ้ปากเสียคนนี้ก่อน”
ซีเหมินอวิ๋นอี้โดดหนีทันที ตรงไปหาอู๋ไป๋เพื่อขอความคุ้มครอง
อู๋ไป๋ส่ายหัวอย่างจนใจ หันไปบอกฉินอี้: “สมองเขาเคยโดนลาเตะ แกอย่าไปถือสาเขาเลย”
“นายพูดเหลวไหล สมองฉันโดนนายเตะตั้งแต่เมื่อไหร่?”
อู๋ไป๋: “......”
“ฉินอี้ ฆ่ามันซะเถอะ”
ฉินอี้มองซีเหมินอวิ๋นอี้แวบหนึ่ง “ได้ รอฉันจัดการสองคนนี้เสร็จก่อน แล้วค่อยเก็บเจ้านั่น”
“งั้นฉันช่วยนาย!”
ฉินอี้ส่ายหน้า “ไม่ต้อง เดี๋ยวเดียวเอง”
สิ้นเสียง ทันใดนั้นแววตาของเขาก็ปล่อยลำแสงสองสายออกมา เร็วจนไม่มีใครตั้งตัวทัน
“ตูม!!!”
ลำแสงสองลำพุ่งเข้าใส่ร่างขั้นไร้พ่ายที่อยู่ตรงข้าม
เสียงระเบิดดังสนั่น!
ขั้นไร้พ่ายที่อยู่ตรงข้ามแม้แต่เสียงร้องโหยหวนก็ไม่มีโอกาสส่งออกมา ร่างกายระเบิดกระจายเป็นชิ้น ๆ ทันที
อู๋ไป๋กับพวกอ้าปากค้าง รู้สึกหนาวสะท้านไปถึงสันหลัง
นี่มันขั้นไร้พ่ายเชียวนะ กลับถูกระเบิดจนแตกละเอียดโดยตรง