แต่สิ่งที่ทำให้อู๋ไป๋ประหลาดใจคือ ผู้ที่เข้ารับการทดสอบต่อจากนั้น ไม่มีสักคนที่ผ่านเกณฑ์เลย
ไม่ใช่ว่าพอตนพาเสี่ยวกวยออกมา หินวิญญาณสายฟ้าจะไม่ตอบสนองอีกแล้วงั้นหรือ?
เหลยเทียนชิงกับพวกพ้องก็ไม่ได้สงสัยอะไร เพราะไม่ใช่ทุกคนจะทำหินวิญญาณสายฟ้าให้เคลื่อนไหวได้
คงต้องพูดว่าคนที่มาทีหลังไม่เหมาะกับการฝึกวิชาสายพลังสายฟ้าเท่านั้นเอง
คนกว่า 150 คน ในที่สุดผ่านเกณฑ์ก็แค่ยี่สิบกว่าคน
เสี่ยวชิงกับซีเมิ้นอวิ๋นยี้ไม่ผ่าน ก็ต้องออกจากสำนักเสวียนเหลย
อู๋ไป๋เดินไปหาบรรดาผู้อาวุโสที่กำลังแย่งชิงกันจะรับตนเข้าเป็นศิษย์ แล้วกล่าวว่า
"ท่านผู้อาวุโสทั้งหลาย รบกวนช่วยเก็บเพื่อนทั้งสองคนนี้ไว้ได้ไหมครับ"
เหลยเทียนชิงโบกมือ ตอบว่า "พวกเขาไม่ผ่านการทดสอบ ไม่เหมาะกับสำนักเสวียนเหลย ถ้าเก็บไว้จะไม่เป็นธรรมกับคนอื่น"
"ครับ ผมเข้าใจแล้ว!"
อู๋ไป๋พยักหน้า แล้วหันไปมองเสี่ยวชิงกับซีเมิ้นอวิ๋นยี้ "ไปกันเถอะ"
"เดี๋ยวก่อน"
เหลยเทียนชิงเรียกอู๋ไป๋เอาไว้ ขมวดคิ้วถาม "เจ้าจะไปงั้นหรือ?"
"ใช่ครับ พวกเราสามคนเคยสัญญากันไว้ มีสุขร่วมสุข มีทุกข์ร่วมทุกข์ ไม่ทิ้งกัน ไม่เลิกรา คอยช่วยเหลือซึ่งกันและกัน"
อู๋ไป๋หยุดคิ้วเล็กน้อย ก่อนพูดต่อ "ถ้าสองคนนี้อยู่ต่อไม่ได้ ผมก็ต้องไปกับพวกเขา"
"หลินเทียน พรสวรรค์ของเจ้าแข็งแกร่งมาก โดยเฉพาะเหมาะกับการฝึกวิชาสายพลังสายฟ้าอย่างยิ่ง เจ้าอยู่ต่อข้าจะถ่ายทอดความรู้ให้เต็มที่ เจ้าต้องคิดให้ดี อย่าไปทำเรื่องทำลายอนาคตตัวเองแบบนี้"
อู๋ไป๋ยิ้ม "ขอบคุณท่านผู้อาวุโส แต่ผมตัดสินใจแล้ว ขอลา!"