อู๋ไป๋และมู่จิ่วโจวกลับมาที่ภูเขาเฟิ่งหมิง ค้นหารอบ ๆ จนทั่วแล้ว แต่ก็ไม่พบไป๋ซู่หลิน
อู๋ไป๋ขยี้ขมับ ชายชราคนนี้ทำให้เขาไม่ได้วางใจจริง ๆ
สิ่งที่เขากังวลตอนนี้คือ ไป๋ซู่หลินจะตกไปอยู่ในมือของพวกพ้องของกู่อี้หางแล้วหรือเปล่า?
มู่จิ่วโจวขมวดคิ้ว พูดเสียงต่ำว่า "แปลกจริง! ด้วยฝีเท้าของท่านผู้เป็นปู่แล้ว ไม่น่าจะเดินไปไกลขนาดนั้น ทำไมถึงหาไม่เจอได้?"
ดวงตาของอู๋ไป๋แลบวาบ
เขานึกขึ้นได้ทันทีว่ามีที่หนึ่ง
"ไป กลับกัน"
อู๋ไป๋พุ่งตัวมุ่งหน้าสู่ภูเขาเฟิ่งหมิง
มู่จิ่วโจวรีบตามไป
ทั้งสองมาถึงหลังเขา แล้วก็ถอนหายใจยาว
แท้จริงแล้วไป๋ซู่หลินไม่ได้ลงจากเขาเลย เขามาที่หน้าสุสานของไป๋เสี่ยวจวี๋
"พี่มู่ กลับไปก่อนเถอะ บอกแม่ฉันด้วยว่าเจอคนแล้ว"
มู่จิ่วโจวพยักหน้า หันหลังเดินจากไป
อู๋ไป๋เดินเข้าไปใกล้
ไป๋ซู่หลินได้ยินเสียงฝีเท้า จึงหันมามองหนึ่งครั้ง
หัวใจของอู๋ไป๋สั่นไหว ไป๋ซู่หลินร้องไห้มาแล้ว ดวงตาทั้งสองข้างบวมแดง
ทำร้ายจิตใจชายชราแบบนี้จริง ๆ
ความทุกข์ที่สุดในชีวิต คือคนหัวขาวต้องส่งลูกที่ผมดำไปก่อน
การจากไปของเสี่ยวจวี๋ ก็พาเอาจิตวิญญาณของชายชราไปด้วย ทำให้เขาแก่ลงมาก
สองปีที่ผ่านมา ด้วยพลังวิญญาณจากภูเขาเฟิ่งหมิงหล่อเลี้ยง จิตวิญญาณของไป๋ซู่หลินฟื้นคืนได้มากพอสมควร
แต่บัดนี้กลับโผล่ไป๋เสี่ยวจวี๋ปลอมขึ้นมา อู๋ไป๋กลัวจริง ๆ ว่าชายชราจะคิดถึงลูกจนเกินขีดจำกัด และจะทนไม่ไหว
แดนเซียน พวกแกควรตายจริง ๆ
"พ่อ ออกมาทำไมไม่บอกสักคำ จะได้มีคนตามไปดูแล ให้พวกเราตามหากันเละเทะไปหมด"
ไป๋ซู่หลินมองภาพถ่ายบนป้ายหินป้ายหนึ่ง "อู๋ไป๋ เจอเสี่ยวจวี๋หรือยัง?"
สีหน้าของอู๋ไป๋ตึงเล็กน้อย แต่ก็กลับมาสงบได้อย่างรวดเร็ว
ไม่ใช่ว่าเขาใจร้าย แต่จริง ๆ แล้วปล่อยให้ไป๋เสี่ยวจวี๋ปลอมคนนั้นพบกับไป๋ซู่หลินไม่ได้จริง ๆ
ไป๋เสี่ยวจวี๋คนนั้นเป็นของปลอม ไม่ช้าก็ต้องตาย
เขาไม่อาจปล่อยให้ไป๋ซู่หลินต้องเจ็บปวดจากการสูญเสียลูกสาวอีกครั้ง
"พ่อ มีข่าวแล้วครับ เธอไม่ได้อยู่ในเมืองจิ้นเจียง ผมให้คนติดต่อเธอไปแล้ว ให้เวลาผมอีกหน่อย พ่อจะได้เจอเธอ"
ไป๋ซู่หลินยื่นมือลูบภาพถ่ายของไป๋เสี่ยวจวี๋บนป้ายหิน "อู๋ไป๋ แกว่าในโลงศพของเสี่ยวจวี๋ มันว่างเปล่าจริงเหรอ?"