ซีเหมินอวิ๋นอี้ชี้ไปที่อู๋ไป๋ พลางพูดอย่างได้ใจว่า "ก็คนข้างกายข้านี่ไง ที่เขาเรียกกันว่าจอมยุทธ์จักรพรรดิ ก็คืออยู่ยงคงกระพันนั่นแหละ สุดยอดฝีมือแห่งยุทธภพ"
อู๋ไป๋เขินจนแทบจะมุดแผ่นดินหนี
หมอนี่กล้าพูดจริง ๆ คนตรงหน้านี่นะ ขั้นเทพขั้นสูง ถึงจะเป็นสุดยอดฝีมือที่แท้จริงของยุทธภพ
ฮวามู่ยิ้มเยาะมองอู๋ไป๋
อู๋ไป๋เต็มไปด้วยความเขิน พูดว่า "เพื่อนข้านี่คออ่อน ดื่มแก้วเดียวก็เมาแล้ว ที่เขาพูดเป็นคำคนเมา ฮวามู่อย่าถือสาเลย"
"ข้าไม่เมานะ!"
อู๋ไป๋ : "เจ้าเมาแล้ว"
"ข้าไม่ได้เมาจริง ๆ ดูถูกใครกัน ข้าน่ะดื่มเป็นพันจอกก็ไม่เมา"
อู๋ไป๋ยิ้มขื่น กระพริบตาใส่เขาแล้วพูดว่า "เจ้าสินะ เมาเพราะเหล้าหรือเมาเพราะสาวกันแน่"
"เฒ่าอู๋ ตาเจ้าเป็นตะคริวหรือไง?"
อู๋ไป๋พลันอยากตาย
ฮวามู่กลับหัวเราะขึ้นมาอย่างกระทันหันจนตัวโยน หน้าอกกระเพื่อมเป็นคลื่น
ซีเหมินอวิ๋นอี้ตาเบิกค้าง
ฮวามู่ยกจอกสุราขึ้น พูดว่า "ไม่ได้เจอคนหนุ่มหล่อและน่าสนใจแบบท่านชายทั้งสองมานานแล้ว"
"ฮวามู่ เจ้ามีแฟนหรือยัง?" ซีเหมินอวิ๋นอี้ถาม
อู๋ไป๋ : "..."
ฮวามู่เองก็ตะลึงไปครู่หนึ่ง ยิ้มแล้วพูดว่า "แฟนเหรอ? ยังไม่มีเลย"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ยกสุราในจอกดื่มรวดเดียวหมด อู๋ไป๋รู้สึกว่าไม่ดี อยากจะห้ามก็ไม่ทันแล้ว เห็นเพียงซีเหมินอวิ๋นอี้ยืดอก พูดว่า
"ฮวามู่ เจ้าคิดว่าข้าเป็นไงบ้าง? ปีนี้ข้ายังไม่ถึงสามสิบ ยังไม่ได้แต่งงาน"
"อย่ามองว่าข้าหน้าตาสู้เฒ่าอู๋ไม่ได้ แต่ร่างกายข้าดีกว่าเขา แข็งแรงหนุ่มแน่น ยิงธนูร้อยก้าวทะลุเป้า รู้ไหมว่าข้าหาพวกเจ้าเจอได้ยังไง? ก็เพราะข้าฉี่รดออกมานั่นแหละ"