ร่างสีแดงเหล่านั้นเคลื่อนไหวรวดเร็วมาก ไม่นานก็ใกล้อู๋ไป๋ไม่ถึงสิบเมตร
พวกเขาหยุดลง กวาดสายตามองรอบตัว เหมือนกำลังตามหาเจ้าสำนักเจ้าซานเค่าและพวก
อู๋ไป๋สังเกตพวกเขาอย่างละเอียด
รวมแล้วสิบคน แบ่งครึ่งกัน ห้าจากสำนักเสินซวย ห้าจากประตูเลือดสลาย... แค่ชุดของคนประตูเลือดสลายสีสันฉูดฉาดเกินไป มองจากไกลจึงเห็นเป็นเงาสีแดงเป็นผืนเดียว
"ไม่ต้องหาหรอก พวกเขาได้ไปรอพวกแกอยู่บนถนนสู่หวงเฉวียนก่อนหน้านี้แล้ว!"
สีหน้าของทั้งสิบคนเปลี่ยนไปทันที สายตาจับจ่อที่อู๋ไป๋
"แกคืออู๋ไป๋สินะ?"
ชายชราแห่งสำนักเสินซวยคนหนึ่งเอ่ยขึ้น เสียงเรียบนิ่ง
อู๋ไป๋จ้องมองเขาด้วยแววตาเรียบเฉย "ก็ใช่"
"แกบอกว่าคนของพวกเราตายหมดแล้ว?"
อู๋ไป๋กลับเปลี่ยนเรื่อง ถามด้วยความสงสัย "ก่อนหน้านี้ไม่เห็นพวกแกเลย พวกแกคงอยู่ในสุสานใหญ่... ได้ของดี ๆ อะไรมาบ้างไหม?"
ระหว่างที่ถาม สายตาของอู๋ไป๋กลับจับจ่ออยู่ที่แหวนมิติบนมือของพวกเขา
"แกคนเดียวสังหารผู้แข็งแกร่งขั้นเซียนจวินของพวกเราไปสิบสองคน แกคิดว่าพวกเราจะเชื่องั้นเหรอ?"
อีกฝ่ายไม่ได้ตอบคำถามอู๋ไป๋ตรง ๆ
ทั้งสองฝ่ายคุยกันไม่รู้เรื่องเลย ต่างคนต่างคลื่น
อู๋ไป๋ยื่นมือโบกไปมา "ไม่ใช่สิบสองขั้นเซียนจวินหรอก แต่ยี่สิบสอง"
พูดจบ อู๋ไป๋พุ่งตรงเข้าใส่พวกเขาทันที
"ประธานอู๋เตรียมของขวัญให้พวกแกมาแล้ว ขอให้รับไว้ด้วยยิ้มนะ!"
ทั้งสิบคนตรงหน้าคิดว่าอู๋ไป๋จะลงมือกับพวกตน
แต่กลับเห็นร่างสีแดงเลือดจำนวนมหาศาลปรากฏขึ้นเบื้องหน้าอู๋ไป๋อย่างกะทันหัน