พระราชวังนี้ไม่ได้กว้างขวางอะไร
สามคนค้นหาไปทั่วแต่ก็ไม่เจอของดีสักชิ้น
"โว้ยยย....จักรพรรดิเทพนี่มันจนตูดแตกชะมัด!"
ซีเหมินหยุนอี้พูดประชดไม่ยั้ง
เสี่ยวชิงมองดูรอบ ๆ ไปพลางก็พูดไปว่า "ถ้าที่นี่เป็นแค่ถ้ำบำเพ็ญของผู้เข้มแข็งขั้นจักรพรรดิ ตอนที่เขาจากไปเขาก็ต้องพกของดีติดตัวไปหมดแล้วล่ะ! ไม่ก็ของดีที่นี่ตกไปอยู่ในมือของคนจากสำนักเสินซวีกับประตูเลือดสลาย"
อู๋ไป๋พยักหน้าเบา ๆ เหตุผลที่เสียวชิงพูดก็มีสมเหตุสมผล
ยังไงคนของนิกายเสินซวงกับประตูเลือดสลายก็เข้ามาก่อนพวกเขาแล้ว
อู๋ไป๋ถอนหายใจ "ไปกันเถอะ! พวกนั้นน่าจะโดนภูติเลือดจัดการไปแล้ว ถ้ามีของดีจริง มันก็ต้องอยู่ในแหวนมิติของพวกมันแหละ"
สามคนกำลังจะเดินออก
ทันใดนั้น ฝีเท้าของอู๋ไป๋ก็หยุดชะงัก!
"มีอะไร?" เสียวชิงถาม
อู๋ไป๋เงี่ยหูฟังสักพัก "พวกนายได้ยินเสียงอะไรไหม?"
เสียวชิงกับซีเหมินหยุนอี้ส่ายหน้า
ใบหน้าของอู๋ไป๋เต็มไปด้วยความครุ่นคิด เขาตั้งใจฟังอีกสักพักแล้วก็พูดว่า "แปลกนะ เมื่อกี้ฉันได้ยินเสียงก้อนหินร่วงลงมากระทบผนังหิน"
"นายหูแว่วหรือเปล่าล่ะ?" ซีเหมินอวิ๋นอี้ล้อ
"ชู่ว์....."
อู๋ไป๋เงี่ยหู "นายลองฟังสิ เสียงก้อนหินร่วงลงมากระทบผนังหินน่ะ"
อู๋ไป๋ยืนยันเสียงนั้นแล้วหันหลังเดินย้อนกลับไป
ในที่สุดก็มาถึงตรงหน้าบัลลังก์สีทองบนฐานสูงตรงกลางพระราชวัง
อู๋ไป๋พุ่งตัวขึ้นไปบนฐานสูง เดินวนรอบบัลลังก์สองรอบ
เขาพยายามขยับบัลลังก์ดู แต่บัลลังก์ดูท่าจะถูกฝังแน่นอยู่กับฐานสูง