ซ่างกวนอวี่เฟยสามพี่น้องลุกขึ้นยืน เตรียมจะคุกเข่าลง
ไม่มีใครเข้าใจความรู้สึกขอบคุณที่พวกเธอมีต่ออู๋ไป๋ในตอนนี้ได้
อู๋ไป๋ยื่นมือประคองเบา ๆ พลังไร้รูปทำให้ทั้งสามคนคุกเข่าไม่ได้เลย
"อย่าเลย พวกเธอก็ช่วยฉันไว้มาก ฉันไม่กล้ารับของขวัญใหญ่ขนาดนี้หรอก"
อู๋ไป๋พูดพลางยิ้ม
ซ่างกวนอวี่เฟยสามพี่น้องตื่นเต้นเต็มที่
อู๋ไป๋บอกให้พวกเธอนั่งลง แล้วถามไปเรื่อย ๆ ว่า "หลังจากนี้มีแผนอะไรบ้าง"
เมื่อพิษในตัวถอนได้แล้ว ซ่างกวนอวี่เฟยรู้สึกโล่งไปทั้งตัว เธอยิ้มยั่วพลางพูดว่า
"ยังไม่รู้เลยค่ะ คิดว่าเราคงจะปรับตัวใช้ชีวิตแบบคนธรรมดากันสักพักก่อน"
อู๋ไป๋พยักหน้าเล็กน้อย
"ชีวิตคนธรรมดาถึงจะสบาย แต่ก็ต้องใช้เงินใช้ทองนะ"
"เธอขายร้านดอกไม้ซีเจี้ยน โรงน้ำชาอวิ๋นอี้ แล้วก็หอหยกกระจ่างกับกิจการอื่น ๆ ทิ้งซะ เงินพวกนี้ก็พอให้พวกเธอใช้ชีวิตอย่างสงบสุขไปตลอดชีวิตแล้ว"
ซ่างกวนอวี่เฟยโบกมือรัว "พวกนั้นเป็นกิจการของคุณชาย พวกเราพี่น้องเก็บเงินไว้บ้างหลายปีแล้ว พอใช้ชีวิตกันได้ค่ะ"
"ทำตามที่ฉันบอกเถอะ"
อู๋ไป๋ไม่ยอมให้เถียง
สามสาวตาร้อนผ่าว ซาบซึ้งใจไม่รู้จะพูดอย่างไร
"ยาที่เหลือในนี้ เธอแบ่งให้คนอื่น ๆ ส่วนจะไปหรือจะอยู่ ก็แล้วแต่พวกเขาตัดสินใจเอง"
อู๋ไป๋ดูเวลา แล้วลุกขึ้นยืน "เวลาไม่เช้าแล้ว ฉันไปก่อนนะ"
"ต่อจากนี้ พวกเธอก็เป็นอิสระแล้ว ถ้ามีอะไรต้องการ ก็มาหาฉันได้เลย"