หลินตั้นจวงใบหน้าสวยแดงเรื่อ เจ้านี่ไม่รู้จักแก่เสียที
อู๋ไป๋ได้คืบจะเอาศอก มือเริ่มซนไม่รู้เวลา
"อย่าซนสิ ให้ถังถังเห็นเข้าไม่ดีแน่"
หลินตั้นจวงตัวอ่อนระทวยไปทั้งร่าง
ขณะนั้นเอง สัตว์พาหนะในห้องดังขึ้น
หลินตั้นจวงฉวยโอกาสหนีจากเงื้อมมือมารของอู๋ไป๋ ลุกขึ้นไปรับโทรศัพท์
"อืม ค่ะ"
หลินตั้นจวงวางสาย หันมาพูดกับอู๋ไป๋ว่า "แม่บอกว่าคืนนี้ถังถังนอนกับท่าน"
อู๋ไป๋ยิ้มออกมาทันที "นี่เธอกำลังส่งสัญญาณอะไรให้ฉันหรือเปล่า?"
หลินตั้นจวงใบหน้าสวยแดงก่ำ "เปล่านะ ฉันไปอาบน้ำก่อน นายพรุ่งนี้ต้องเดินทางไกล รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ"
พูดจบก็เขินอายวิ่งเข้าไปในห้องน้ำแล้วปิดประตู
อู๋ไป๋ล็อกประตูห้อง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ รีบถอดเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว
"ที่รัก ฉันมาช่วยถูหลังให้"
พูดจบก็ผลักประตูเดินเข้าไปในห้องน้ำ
ในห้องน้ำดังแว่วเสียงร้องลั่นขึ้นมาทันที
ครึ่งชั่วโมงต่อมา อู๋ไป๋อุ้มหลินตั้นจวงที่ห่อตัวด้วยผ้าขนหนูผืนเดียวออกจากห้องน้ำ
หลินตั้นจวงเขินอายจนหน้าแดงไปหมด ซุกใบหน้าไว้ในอ้อมอกของอู๋ไป๋
อู๋ไป๋อุ้มเธอเดินเข้าห้องนอน แล้วใช้เท้างัดประตูปิด
"อย่า... ไม่... ไม่เอา..."
หลินตั้นจวงดึงผ้าห่มคลุมไว้แน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นประหม่า
คราวก่อน ตอนที่ทั้งสองเตรียมจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน ไข่มุกอสูรทะลวงผนึกออกมา สุดท้ายเผาห้องพังหมด